A nosa achega á educación infantil

Posts Tagged ‘música’

“Canta a lúa coas estrelas”

In ContArte on 09/03/2015 at 07:52

??????????

Onte asistimos á presentación do libro disco “Canta a lúa coas estrelas”, que contén algúns dos poemas de Rosalía Morlán musicados e na voz de Manoele de Felisa.

10435579w

Cando chegamos e vimos o Teatro Principal de Compostela ateigado de xente de todas as idades e condición; cando escoitamos as palabras de presentación de Xosé Neira Vilas, de Valentín García, de Pilar Varela, deMaría Antón e da propia Rosalía Morlán; cando gozamos coas interpretacións de Manoele de Felisa e demais músicos; e cando, coma todo o público, tivemos a sensación de estar pasando unha moi boa tarde; daquela, pensamos na fórmula máxica para que isto se dea.

Estamos nun momento no que se publican libros disco coma rosquillas, todas as editoras teñen algunha colección con cancións infantís, nas que procuran mesturar na medida exacta texto, ilustración, música, valores, mensaxes positivas e chiscadelas para a infancia. Pero, coma na cociña, que se preparen coa cantidade xusta  de ingredientes saudables, con produtos de tempada e coa cocción perfecta, non é garantía de que sexa un prato saboroso nin memorable.

Dicía onte Xosé Neira Vilas que “se ten ou non se ten”, e este proxecto ten. Ten a substancia do corazón, ten o cariño de Rosalía, ten a acollida de todas as persoas que lle queren ben (que son moitas porque ela é unha boa persoa e profesional), ten a fermosa voz de Manoele de Felisa, ten o acompañamento de músicos e voces de amigos, e ten as ilustracións de Isa Albela que lle dan un toque moi naif. Con todo, cando o collemos entre as mans, non temos a sensación de ver unha suma acertada de “nutrientes”, senón de que estamos perante un prato redondo, deses que levan o recendo da amizade, o color dos recordos e o sabor do cariño.

A coitada lúa”, “Estrelas de azucre” e “O Castelo da Rocha Forte”, son poemarios que xa están na biblioteca de todos os centros de infantil, e temos a seguridade de que “Canta a lúa coas estrelas” os acompañará en breve, porque é a obra duns amigos que fitan as cousas con ollos de poetas:

??????????

Desexámoslle o mellor e dámoslle a grazas pola boa tarde que nos regalaron onte.

Advertisements

“O Carnaval dos animais” e a afectividade auditiva

In MusicArte on 05/02/2015 at 07:28

Nestas datas recuperamos un clásico musical sempre presente nas propostas didácticas de infantil para o Entroido, a peza de Camille Saint-Saëns “O Carnaval dos animais”, agora editado nun libro disco por Kalandraka, acompañado das magníficas ilustracións do portugués João Vaz de Carvalho.

Este libro foi presentado no pasado mes de abril na XIV Campaña de Animación á Lectura do concello de Santiago, e con tal motivo, o editor, o ilustrador e o responsable da selección musical, José Antonio Abad  falaron arredor da sensibilización musical dos máis cativos. Daquela, o pedagogo, psicólogo e responsable de diversos proxectos educativos relacionados coa música, José Antonio Abad, expuxo a importancia clave da acertada selección de pezas para inculcarlle aos nenos o gusto e sensibilidade musical. El parte sempre da premisa que “escoitar sen entender, aburre aos nenos”, así trata de buscar aquelas pezas que máis se presten para seren comprendidas polos máis pequenos. Asemade, considera que escoitar con afecto, a afectividade auditiva, é o único xeito de que a música xere unha sensibilidade.

Certamente, con este libro é moi doado que os nenos e nenas comprendan como descorre esta “broma musical”, que foi presentada en París, no Martes de Entroido de 1886, na que galiñas, tartarugas, canguros, burros e outros animais acoden á festa do rei, o león. Unha suite musical con 14 movementos nos que se distinguen á perfección os animais que os protagonizan, así gustan dela porque son capaces de entender as diferenzas de ritmo e de instrumentación empregada.

Premendo aquí pódese ver un avance do libro.

Brinca Vai!

In MusicArte on 31/05/2014 at 13:46

Coñecemos a Paco Nogueiras Nodar o pasado curso cando unha compañeira o convidou a vir ao noso centro para cantar e explicarlle aos pequenos como nacían aquelas cancións agasallo para os seus fillos que el compoñía, musicaba, cantaba, gravaba e subía a Youtube converténdose nunhas desas sorpresas das redes sociais polo número de visitas e descargas.
Agora, un ano despois e como era lóxico, unha editora emblemática como é Kalandraka fixouse nel e publica un libro disco na que recolle todas esas cancións e outras máis compostas para “Brinca vai!”, todas elas con ese toque fresco de fervello independente que é Paco Noqueiras.
Hoxe asistimos á presentación de “Brinca vai!” nun acto organizado na Galería Sargadelos como peche da Campaña de Animación á Lectura do concello de Compostela.Cunha coidada presentación recóllense 12 cancións nun libro disco ilustrado por David Pintor e os vídeos a cargo de Sr. Saguillo, que se acompaña das personalísimos lentes e chapeu do autor para encher un “mundo de Pacos”.
Toda a cativada alí presente, cantou bailou, aturuxou con “Meu o mundo é” -xa case convertido nun “himno” escolar homenaxe á nosa lingua-, repetindo a fartar o retrouso

En galego falo, en galego sinto,
en galego canto, sabes que non minto.
En galego todo podo facer…”
MEU O MUNDO É!

Xiqui Xoque, fiú, fiú! de María Fumaça

In MusicArte on 27/05/2014 at 06:00

En rara ocasión reseñamos un libro infantil en InnovArte sen antes “probalo” co noso alumnado, pero para nós, a verdadeira “proba do algodón” é que pase a valoración do noso xurado particular e independente: a dos nosos sobriños/as. Casilda (10), Julia (4) e Manuel (2) sempre nos din o que pensan, eles non se ven na obriga de agradarnos, e con total sinceridade aplauden ou rexeitan un libro, sendo para nós fundamental contar coa súa opinión. E polo de agora case nunca fallaron canto ao éxito que pode ter entre o público miúdo.
Cando o curso pasado as levamos á presentación e escoitaron o CD María Fumaça, fixéronse fans devotas e espalladoras do proxecto (para nós María Fumaça é unha historia e o proxecto de vida dunha familia). Caeron rendidas perante os videoclips e diferentes ritmos de “Bailaches, Carolina?”, “Bananaphone”, “Que é o que ten a sopa do nené?”, “Alegría”, “Fun ao mercado”, “Tem pouca diferença”, e outras moitas. E sobre todo, decatáronse de que María Fumaça é o agasallo que lle fai unha familia especial a un neno especial, Ruí, que sempre está presente en todas as cancións.
Agora recibiron con ilusión a segunda entrega, que leva por título Xiqui Xoque, Fiú Fiú!, que no seu limiar nos recorda o obxectivo de facer público este proxecto no que colaboran diversos músicos, artistas, nenos e nenas, amigos e amigas de María Fumaça:
Fiuuuuú! Partimos de novo! Velaquí outra vez a locomotora da alegría coas máquinas de vapor preparadas para novas risas e aventuras. María Fumaça ten o cumbustible preciso para atravesar vales e montañas: o voso alento. (…)
Por iso, esta nova aventura, ademáis de divertirnos, móvenos e conmóvenos ata facernos capaces de imaxinar un mundo sen barreiras físicas e mentais, no que as discapacidades sexan unhas das moitas diferenzas máis que enriquecen a nosa vida e o noso planeta, sentirémonos afortunados e ditosos coa sensación grata da misión cumprida. Sabedes cal é o noso gran segredo? O máxico canto de Ruí.
Subir a María Fumaça supón sumar a vosa voz á de Ruí. Queremos o voso apoio para conseguir a dignidade, os dereitos e o benestar das persoas con discapacidades, ata lograr a súa integración en todos os aspectos da vida.
Emporiso queremos recomendar este libro CD e aconsellar que se lle conte ao alumnado que é o que hai detrás das músicas e dos vídeos. Hai que facerlle saber por que motivo algunhas cancións se cantan con lingua de signos. Teñen que saber que, malia as diferenzas, Ruí tamén pode cantar -“O canto de Ruí”-, emocionarse cos outros nenos cando lle din “Oh, Ruí, Ruí, cólleme a lúa”, ou alegrarse coa celebración do seu aniversario en “Parabéns, Ruí”.
María Fumaça é moito máis ca un libro CD, é unha aposta pola normalización da vida de todas as persoas.
Boa viaxe!

Palabra poética e música: as cantigas do Pergamiño Vindel

In ActualizArte on 21/03/2014 at 07:41
Ondas do mar de Vigo,
non vistes o meu amigo?
Ai Deus, e virá cedo!
Ondas do mar levado,
non vistes o meu amado?
Ai Deus, e virá cedo!
Non vistes o meu amigo,
por quen eu suspiro?
Ai Deus, e virá cedo!
Non vistes o meu amado,
por quen paso gran coidado?
Ai Deus, e virá cedo!
……………………
Ai ondas que eu vin ver,
non me saberedes decer
por que tarda o meu amigo sen min?
Ai ondas que eu vin mirar,
non me saberedes contar
por que tarda meu amigo sen min?

Para o Día da Poesía que mellor galano que a edición en oito linguas das sete Cantigas de amigo do xograr galego Martin Codax recollidas no Pergamiño Vindel, xa que logo se trata das cantigas máis vellas que conservamos en lingua galega, podendo ser consideradas a raíz primixenia da nosa cultura, nas que música e palabra poética van da man.

Con motivo da celebración da aparición do Pergamiño Vindel, a Real Academia Galega, o Parlamento e a Xunta Galicia, agasállanos cunha edición conmemorativa, na que se recollen as cantigas, o Pergameo, e a interpretación musical que delas fai o Grupo de Música Antiga Martín Codax, titulada “Martin Codax. Bañarnos emos nas ondas! As sete cantigas / O Pergamiño Vindel”

Segundo nos explican no libro Xesús Alonso Montero, Henrique Monteagudo e Giuseppe Tavani, atopámonos perante unha descuberta singular que se lle debe ao libreiro e anticuario Pedro Vindel, quen, fai agora cen anos, mentres folleaba un códice de Cicerón, viu que estaba forrado cun pergamiño. Vindel sabía ben que moitos pergamiños medievais que se consideraban carentes de interese, eran empregados con moita frecuencia para serviren de forro para  códices. Cando o desprendeu atopouse cunha “folla de aproximadamente 34 por 45 centímetros, a catro columnas, en pulcra caligrafía gótica redonda, estaban transcritas  sete cantigas de amigo en galego, seis delas acompañadas da notación musical correspondente; no recanto superior esquerdo, en letras vermellas, líase o nome do autor: Martin Codax. Vindel deduciu axiña, sobre todo polo tipo de letra empregado, que se trataba dunha copia realizada a finais do século XIII ou primeiros do XIV.”

Como se di nesta fermosa edición “Non podemos, pois, máis ca congratularnos por esta feliz iniciativa, na que se dan a man a poesía e a música, e que culmina nun precioso volume, esplendidamente ilustrado con miniaturas elaboradas tamén no noso chan, naquel abraiante século XIII en que en Galicia, coa súa lingua propia, co seu xenio literario, coa súa música, co florecer da súa arquitectura, coas súas artes todas, se definía como unha cultura de seu, labrando un camiño de estrelas que irradiaba o seu brillo por todo o Occidente europeo.”

A caixa dos tronos

In CativArte,EncienciArte on 13/02/2014 at 14:15

En toda esta tempada de chuvias non podían faltar as tormentas eléctricas que asustan e engaiolan por igual a nenos e nenas, polo que decidimos dedicarlle un tempo. En primeiro lugar fíxose precisa unha aclaración terminolóxica sobre os raios, tronos e lóstregos, xa que logo hai unha grande confusión canto a estes tres fenómenos, así como una asociación errónea –non estraña- sobre a forma dos raios.

Escoitamos tronos, vimos imaxes de lóstregos, falamos das súas consecuencias e precaucións a adoptar. Mesmo puidemos apreciar a súa beleza para o que empregamos assuxestivas imaxes da emblemática intervención de earthwork, “Lightning field” de Walter de María no deserto de Novo México alá polos años setenta do século pasado.

Pero o noso alumnado quería unha representación dos tronos, raios e lóstregos para incrementar a exposición da chuvia. Isto foi todo un reto, xa que plasmar o son e as sensacións que nos producen non nos parecía nada doado. Tras pedir axuda a outras compañeiras mestras fomos xuntando instrumentos musicais cuxo son se semella ao dos tronos e tormentas, de algún nin sabemos o nome, pero si recoñecemos o seu son.

Outros, como “el palo de lluvia”, tras descubrir o que conteñen en su interior para lograr ese son tan similar ao da chuvia, deron pé a que fixésemos os nosos paus de chuvia caseiros.

Velaquí a representación da caixa dos tronos.

Ver presentación

A caixa dos tronos

Dous novos libros-disco en galego

In MusicArte on 04/12/2013 at 07:07

CIMG2850

A editorial Galaxia ven de publicar dous novos libros-disco, que foron presentados a pasada fin de semana no Culturgal.

Toc Toc“, de Pablo Díaz, que toma o seu título dunha das cancións que o integran e que mesmo define a súa filosofía e contido:

“Toc  toc, abre a porta, / toc toc, quen quere entrar / toc toc, somos os nenos, / toc toc queremos soñar.  (…)
“Neste mundo, hai moitas portas pechadas; / neste mundo, poderíanse abrir; / neste mundo, buscaremos a igualdade; / neste mundo no que estamos a vivir.”

Como indican na reseña editorial “Un mollo de cancións cheas de ledicia, ilusión, amizade e compañeirismo, onde non teñen cabida os malos rollos e si a defensa do medio ambiente, a protección dos animais e todas esas cousas que nos axudan a facer un mundo mellor. Un disco pensado para toda a familia, e do que gozarán todas e todos, en especial os máis pequechos da casa, que non van parar de cantar e bailar.”

Cartas que veñen e van” de Susa Herrera e Mamácabra, unha revisión do disco xa editado no 2006 que agora se acompaña dun libro no que se recollen as cartas escritas polo elefante Casimiro, por Papá Noel, polo polo Pepe, mamá Loba, a vaca Sofía, a ratiña curiosa e polo gato meloso, entre outros. Un clásico, agora cunha coidada presentación na que cada carta está escrita cunha tipografía diferente, xunto coas coloristas ilustracións de María Lires.

Pan de millo

In ContArte,MusicArte on 18/11/2013 at 08:02

???????????????????????????????O pasado sábado presentouse na Galería Sargadelos de Compostela o libro disco Pan de millo” de Migallas editado por Kalandraka.

Nós xa tivéramos ocasión de escoitalo con anterioridade, pero cómpre dicir que a posta en escena de María Campos e Carlos Yus lle dá un valor engadido que vai máis alá da súa presentación en público.

Penduradas polas paredes fermosas ilustracións de Dani Padrón, e repartidos pola sala elementos relacionados coa elaboración do pan de millo tratando de achegarlle aos pequenos tarefas tradicionais xa case descoñecidas para eles: a semente do millo, as espigas, cestas e canastros, hórreos, muíños de man, peneiras, artesas e a boroa cocida, que finalmente foi repartida entre os asistentes.

Os nenos e nenas cantaron, mimaron e bailaron con algunhas das cancións recollidas no CD, “Unha vella tiña un can”, “Pan de millo”, pechando, como non podía ser doutro xeito, con “Miña abuela Manuela”, xa que logo, o libro vai dedicado “Aos vellos que coidan dos nenos e aos nenos que coidan dos vellos”.

Desde esta ligazón pódense escoitar fragmentos dalgunhas delas.

???????????????????????????????

María FumaÇa

In ContArte,EmocionArte on 19/10/2012 at 06:58

Vimos de asistir á presentación dun dos proxectos editoriais máis sorprendentes e ricos que temos visto nunca. Onte pola tarde, na Biblioteca Ánxel Casal de Compostela subimos á locomotora da Familia María FumaÇa, xunto con ducias de nenos/as e adultos engaiolados co clima de alegría e felicidade que se xerou na sala. Pero non vos levedes a engano, isto non é só unha recompilación de cancións, é a historia que se constrúe arredor de Ruí, un neno especial.

Segundo di a editorial Galaxia María FumaÇa é un proxecto musical de celebración da vida. Ducias de artistas cantando a alegría de vivir. Montados na alegre e colorida locomotora de vapor, percorren vales e montañas, nos seus vagóns o ambiente é de festa, unha morea de xente que cantan e tocan xuntos a ritmo de muiñeira, de samba, rock ou forró para facerlle un agasallo a Ruí, que interpreta como solista sinfonías vocais que lembran o son máxico do canto das baleas. Unha aventura que esperan non remate nunca e que os leve por mil novos horizontes.

O proxecto está conformado polo libro, o DVD-Karaoke e o CD. No DVD recóllense as explicacións dos pais de Ruí de como María FumaÇa é un agasallo familiar para a noite de Reis, e de como esta idea foi medrando ao longo de seis anos e agora chegan a participar preto de 40 persoas amigas. Noutro apartado temos 7 espectaculares videoclips, dos que nos custaría elixir un para recomendar, pois todos eles son  sorprendentes. Nunha terceira parte vemos as gravacións dos nenos cantando con Ruí. Deseguido podemos cantar 6 pezas con pictogramas. Remátase cuns extras, onde se recollen os créditos e un agasallo “Ruí e as baleas” acompañado de fotografías da vida do neno que nos fan entender o agradecemento final “A Ruí, por ampliar o noso horizonte”.

O mesmo lle dicimos nós a toda a Familia María FumaÇa: grazas por facernos entender que a discapacidade non é unha maldición, senón unha diferenza que pode ser vivida con normalidade, nun ambiente musical, festivo e optimista.

Grazas mil tamén a quen en tempos editoriais difíciles aposta por proxectos que nacen do amor.

Ogallá que a locomotora de María FumaÇa viaxe por todos os centros de ensino de Galicia porque é toda unha lección de vida.

O mercado e Banana Phone- María FumaÇa

In VisionArte on 07/10/2012 at 10:58


Outubro

In ContArte on 01/10/2012 at 07:13
 
“En outubro, o vento
compón alalás
e orquestras aéreas
marcan o compás.
Cabalgan os músicos
aves musicais
ao trote de danzas
roldas e espirais.
O vento mareiro
interpreta un valse:
as follas de outono
despídense e vanse.”

Este é o poema de Antonio Rubio correspondente ao mes de outubro do “Almanaque musical”, fermosamente ilustrado por David Pintor e publicado por Kalandraka. Preséntase acompañado por un CD cunha escolma de Concertos para corda, de entre os que nós seleccionamos o “Concerto en si bemol maior para violonchelo”, de Boccherini. Paga a pena ter este almanaque con poesía, imaxe e música tan acaída a cada mes.

Noutras ocasións, para este melancólica época, tomamos a recomendación da nosa compañeira a especialista de inglés do centro con “Autumn leaves” na voz de Nat King Cole, Frank Sinatra, Barbra Streisand ou Edith Piaf.

Canción das tres cucharas

In MusicArte on 07/05/2012 at 06:38

Tac, tac, tac
cuchara de pau
cunca de madeira
o meu neno
está na lareira.

Tin, tin, tin
cuchara de prata
cunca do pazo
o meu neno
está no regazo.

Ton, ton, ton
cuchara de ouro
cunca de cristal
o meu neno
é príncipe real.

Pimentel, Luís (1989) Poesía galega (Vigo: Edicións Xerais)

“Canción das tres cucharas” de Luís Pimentel, é a primeira poesía que incluímos no Kartonlibro “Poemas Galegos”.
Descubrímola grazas á escolma que fixo Antonio García Teijeiro para a editorial Anaya en “Os nosos versos” no que recompila obras achegadas aos gustos dos nenos dunha ducia de autores galegos.
Pareceunos de tal potencialidade musical que lle pedimos a cada neno que trouxera unha cunca e unha culler, e así pasamos bos anacos descubrindo os distintos sons que podíamos producir co mesmos instrumentos; as variacións de ton e de altura segundo o material do que estiveran feitos.
Máis tarde coñecemos unha interpretación de Abe Rábade do poema, que forma parte do CD “Aloumiños de seda” editado pola Dirección Xeral de Política Lingüística no 2008, e que puidemos escoitar tanto no web do artista como en Son de Poetas.

Lecturas italianas e musicais

In MusicArte on 10/04/2012 at 06:52


Temos dito noutras ocasións que sempre que viaxamos adoitamos levar connosco lecturas de autores dos países que imos visitar ou ambientadas nestes.

Unha amiga e compañeira de viaxe, sabedora das nosas últimas inquedanzas musicais, así como do noso sentido de culpabilidade por non saber seleccionar adecuadamente as pezas musicais que lle ofrecemos ao alumnado, sorprendeunos cun libro do autor italiano Alessandro Baricco, -coñecido por novelas como “Seda”, “Sin sangre” ou “Tierras de cristal”. Cando nolo entregou dixo: “un antídoto contra o papanatismo musical”.

Barnum. Crónicas del gran show musical”, é a compilación de 49 artigos publicados en La Stampa y La Repubblica, relacionados, dun xeito ou doutro, cos múltiples sons –e ruídos- que nos rodean. Para ler devagar, de un en un, paseniño, escoitando de fondo a música á que aluden. Cun estilo mordaz, exento de falsas cortesías e ínfulas elitistas, dálle un repaso a moitos mitos musicais, construídos máis sobre o snobismo ca sobre a súa valía. Que cadaquén busque a opinión de Baricco sobre as súas músicas de referencia. Para nós, “Michael Nyman live”, “Bach, senderos y claros”, “El mínimo de la música” ou “Carmina Burana”, foron do máis esclarecedores.

Xa comeza cunha cita incontestable:

El mundo entero tiene una curiosa forma de estrujarse para entretenerte con su gran espectáculo cotidiano, al son de dólares, lágrimas y sangre, pero al fin simpre llega el momento en que lo que te deja petrificado por su maravilla es la nimiedad de una frase, leída por casualidad, hecha de pocas palabras, una bagatela.

Noutro peto levábamos a obra dun autor galego, “Recendos de aire sonoro” de Antonio García Teijeiro, feita de palabras cheas de musicalidade. Comeza cunha cita de Yehudi Menuhin que disipa as nosas dúbidas:

Na miña opinión, o primeiro encontro dun neno coa música debería ser de tal xeito que espertase e estimulase a súa fantasía, o seu mundo afectivo, o seus soños e quizais ata a súa ambición.

Pintando a música

In CativArte,MusicArte on 26/03/2012 at 07:05


Seguimos establecendo vínculos entre a música e a súa representación plástica. Nesta ocasión, tras unha vivenciación corporal de diferentes fragmentos musicais, acompañados con panos de cores, pasamos á expresión pictórica deses ritmos sonoros.
O curioso foi que tratándose de pezas ben diferentes, o resultado final dos catro grupos foi moi semellante.

Desde aquí, pódese acceder a unha escolma musical.

Ver presentación.

Música de cor

Música, emocións e neurociencia

In MusicArte on 26/03/2012 at 07:04

“Somos criaturas musicais de forma innata desde o máis profundo da nosa natureza.”. Así o afirma Stefan Koelsch, profesor de Psicoloxía da Música da Universidade de Berlín, nunha entrevista concedida a Eduard Punset para o programa Redes, no que van debullando cuestións como a influenza da música nas emocións e nos estados de ánimo, a súa capacidade como elemento de cohesión social, e se somos criaturas musicais de forma innata ou aprendida.

Dá para moito reflexionar sobre o tempo e a calidade da experiencia musical na escola.

Desde esta ligazón accédese ao programa e á transcrición da entrevista.

Música calada

In CativArte,MusicArte on 22/03/2012 at 07:55

Animados a representar os sons, escoitamos diferentes fragmentos musicais e con rotuladores de cores seguen/trazan o seu ritmo. Comparamos os grafismos dos nenos, todos escoitaron a mesma música malia que ninguén a representou do mesmo xeito. Proban a adiviñar de que fragmento se trata (eran dous ben diferentes entre si). En conxunto poderían configurar unha obra pictórica. Un collage de música calada.

Trazando música

Mostrámoslle unha das abstraccións de Vassily Kandinsky, a “Composición VIII”, e preguntámoslle se esta obra podería ser unha representación de sons (como en efecto o é). De inmediato identifican sons fortes de tambor, de piano e de pratiños. Imaxinamos como soaría esa peza musical, sería alegre ou triste, chea de sons graves ou agudos, fortes ou débiles, longos ou curtos … Interpretámola. Cada un elixe un elemento do cadro que soará coa indicación da batuta do director sobre ela.

Probamos con esta representación da primavera, tamén de Kandinsky, un delirio de orquestración cromática, na que se evidencia claramente a explosión colorista da natureza. Que música soaría desta obra?

Esta actividade non pretendía máis ca ser un exercicio de transferencia de sensacións visuais e musicais, temos por seguro que moitas delas foron inducidas por nós, pero tamén cremos que é necesario facerlles ver cores coa música e música nas cores.

Tomamos o título da entrada dunha extraordinaria exposición organizada polo Museo Thyssen-Bornemisza no 2003, “ Kandinsky y la música callada”.

Aire sonoro

In MusicArte on 21/03/2012 at 07:41

Aire sonoro” é unha pequena xoia poética de A.García Teijeiro dedicada aos que aman as cores dos instrumentos. Comeza cunha cita de Daniel Barenboim, na que fai referencia ao músico italiano Busoni quen dixo que a música é aire sonoro, aire con son, nada máis ca iso.

Aire sonoro
notas ó vento
música libre
en movemento.

Trinta e un poemas cuxo eixo temático é a música; no que o son, a cor e mesmo o olor dos sons dos instrumentos nos proporcionan unha absolutamente lírica e sinestésica, que tiveron continuación en “Recendos de aire sonoro“, publicado en Xerais no 2011.

Que significa a música?

In MusicArte on 21/03/2012 at 07:41

Para todos aqueles que sempre temos dúbidas sobre que musica debemos seleccionar para empregar nas aulas, para os que sempre andan buscando pezas relacionadas cos temas que están traballando, para os que lle buscan significado á música …

Unha lección maxistral de Leonard Bernstein, que acompañado da Orquestra Filarmónica de Nova York explícalle aos nenos  que significa a música. Unha gravación de 1958 na que di que a música son notas, preciosas notas e sons unidos de tal xeito que gozamos ao escoitalos, pero as notas non son como as palabras, porén non significan o mesmo.

Recomendamos o visionado deste vídeo, así como o dedicado á “Música impresionista” ou “Tes musicalidade?”.

Pete the cat

In MusicArte,VisionArte on 28/02/2012 at 08:24

Grazas á especialista de inglés do centro no que traballamos, coñecemos a “Pete the cat”, un gato que deseguido engaiola a nenos e nenas, obra de Eric Litwin (Mr. Eric), un polifacético artista mestura de músico, escritor e actor, que a máis de escribir, dá concertos e cursos por toda América, con programas que axudan a nenos e pais a desenvolver as súas potencialidades creativas, musicais e motrices.

O primeiro libro que publicou foi, “Pete the cat. I love my white shoes”, logo “Rocking in my school shoes”, ambos se acompañan de cancións moi pegadizas e cheas de ritmo para os pequenos.

Música galega

In VisionArte on 19/03/2010 at 11:28




Tic Tac

In ContArte,MusicArte on 07/03/2010 at 00:35

Escoitamos e lemos o novo libro-disco TIC-TAC de Kalandraka, que combina música e ilustración. As ilustracións realizáronse coa técnica do linogravado, cun resultado, distinto e orixinal.

Son 16 cantigas moi pegadizas todas elas, pero moi distintas do que decote se ofrece como música infantil. Tratan sobre o mar, os animais ou a natureza, con distintos ritmos, rock, jazz, soul, swing e latinos. O “Rock do porco celta” é insuperable. Velaí van uns fragmentos das cancións: “Tic tac”, “A choiva”, “No mar“, “O libro”, “O trasno” e “O moucho chosco”, gravadas na súa presentación no FNAC.

Spotify

In MusicArte,TICArte on 01/02/2010 at 17:29

Para escoitar esa canción que precisamos na aula para traballar un ritmo determinado, para relaxar, para bailar, para cantar, e con moi boa calidade de son. Spotify é unha aplicación que permite a escoita de música vía streamig. A busca pódese facer por artista, álbum ou listas de reprodución creadas polos propios usuarios. É gratuíto. Tense acceso ás pistas de varias casas discográficas (Sony BMG, EMI Music, Warner Music, Universal Music, Hollywood Records, entre outras). Pódense crear listaxes de reprodución e compartilas ou editalas. O acceso é con invitación .

Cadros musicados

In MusicArte on 28/01/2010 at 20:59

Leandro Lamas é un artista sobradamente coñecido no ámbito da ilustración de contos infantís. O seu estilo colorista e naif reproduce escenas cotiás ou imaxinadas cargadas de ilusión, romanticismo e un pequeno toque irónico. Podemos ver algunhas das súas obras no seu bloque; con moitas delas elaborou unha presentación con acompañamento musical.

Das aulas de infantil habería que desterrar as imaxes de ínfima calidade estética que aínda se seguen a atopar. Debuxos planos, con cores rechamantes, case sen matices, dunha pobreza desde o punto de vista artístico, plástico e estético que non admiten ningún tipo de xustificación, máxime cando a día de hoxe atopamos na rede reproducións de moitas obras de arte. Aos nenos e nenas, aínda que pequenos, hai que ir educándolles o sentido estético, e poida que, se faga máis co que observan no seu entorno cotiá no día a día, que levándoos de cando en vez a unha exposición ou amosándolles un cadro.