A nosa achega á educación infantil

Posts Tagged ‘iniciativas sociais’

Hortas urbanas

In EncienciArte on 16/06/2014 at 06:48

 

IMG_7757

De entre as suxestións que nos fixeron as familias con relación aos lugares da localidade onde había zonas de árbores, xardíns ou hortas, descubrimos a existencia dunhas hortas urbanas, que casualmente están bastante preto da escola nunha rúa na que viven dous dos nosos alumnos. Así, na planificación de rutas por O Milladoiro, contemplamos a visita ás hortas urbanas.

Poucos dos nosos pequenos e das súas familias sabían da existencia destas hortas creadas hai poucos meses polo concello, emporiso tivemos que explicar en que consisten, quen pode ter unha, e as diferenzas con respecto ás hortas das casas dos seus avós ou familiares. Demos coa ordenanza municipal, e así soubemos das 48 Hortas Municipais Sostibles e Solidarias:

-Cal era a súa finalidade: promover boas prácticas ambientais de cultivo, xestión de residuos, aforro da auga, agricultura ecolóxica, recuperación de usos e costumes da agricultura tradicional, preservación de variedades autóctonas, favorecer a integración de colectivos, mellorar a alimentación e saúde …, ou potenciar o uso educativo destas hortas.

-Quen podía ter unha horta urbana: calquera veciño de Ames maior de idade, 14% delas para persoas en situación de risco social, outro 14% para maiores de 65 anos.

-Cales eran as condicións: coidala e traballala, non comercializar os produtos, non empregar velenos nin fertilizantes químicos, non levar animais, instalar galiñeiros, facer pozos, empregar trampas para animais, malgastar a auga,  ou facer lume.

-Cultivos permitidos: plantas hortícolas e florais de tradición local, aromáticas e medicinais. Non permitidos: arbustos e froiteiras, nin transxénicos ou psicotrópicos.

-Horario: desde unha hora antes da saída do sol ata unha hora despois do solpor.

-Colaboración: préstamo de utensilios e ferramentas compartidos para o que sempre hai unha caseta onde gardalas.

Consideramos necesario facerlle saber estas condicións que fan das hortas urbanas algo bastante diferente de calquera outra horta.

Preparados, anunciada a visita ás familias (coa petición de que levaran os seus fillos para así saber eles tamén das hortas), planificada a ruta no plano, feita unha listaxe de posibles verduras e hortalizas que atoparíamos, escoitados compañeiros que acompañan aos seus pais adxudicatarios de algunha horta, puxémonos ao camiño, sendo os guías os dous nenos que viven nesa rúa.

Ver presentación

Hortas urbanas II

 Chegados ás hortas, vimos que estaban pechadas todo á volta con arame e que había un portal, alí unha das mulleres que traballaban xa nos convidou a pasar. Antes fixémoslle entrega do noso agasallo, unha placa para sinalizar as Hortas urbanas. Entre todos os que alí estaban, fóronos dando explicacións das plantacións, dos coidados, do uso de ferramentas e recursos comúns, e tivemos ocasión de comprobar todo aquilo que nós xa sabíamos das hortas.

Sendo unha actividade moi interesante desde o punto de vista didáctico, á volta á escola, recomendámoslle as demais compañeiras que adíen a visita para o mes de setembro, xa que logo, arestora os nenos/as ven as plantacións pero aínda non os froitos, que é o que mellor recoñecen.

Ao día seguinte, fixemos unha actividade sobre o que non vimos: os froitos.

Para ilo, levamos á escola 30 variedades de verduras, hortalizas e legumes, que observamos, ulimos, conversamos e clasificamos en función de se o que se come nace enriba ou baixo terra; si se lle comen as follas, os talos, os froitos, as sementes ou as raíces. Complementamos a información co “Atlas ilustrado de las verduras”, de Susaeta e con “Una cocina tan grande como un huerto”, de Michael Serres y Martin Jarrie, en Kókinos

Sabemos que esta actividade aínda pode dar moito xogo, pero hai que recordar que agora estamos a piques de pechar o curso e os nenos/as moi cansos, e que neste caso veu derivada das visitas pola contorna.

Ver presentación

Verduras e hortalizas

Aínda estando preto da escola, nós queremos insistir na idea que apuntábamos na entrada “Hortas escolares ecolóxicas”, na que falábamos da posibilidade de que os centros cederan unhas pequenas parcelas para convertelas nesas hortas urbanas das que tanto se pode aprender ao longo do ano, e tanto intercambio pode propiciar con outras persoas.

Lodoselo. Cousas pequenas de xente pequena en vilas pequenas (III)

In InformArte on 05/06/2014 at 06:00

 

Desde que coñecemos persoalmente a Antonio Rodríguez Corbal tiñamos ganas de falar del. O noso encontro tivo lugar en febreiro nas Xornadas Educabarrié celebradas en Vigo, daquela puidemos poñerlle cara a unha desas persoas que nos sigue desde o Facebook e que nos tiña mandado saúdos por coñecidos comúns. Sabíamos de Toño de Lodoselo, tíñannos falado da súa labor en Preescolar na Casa, pero descoñecíamos como era Toño e que era Lodoselo. Temos que dicir del que nada máis velo xa se percibe que é desas persoas que emanan humanidade e bondade, pero desde que o escoitamos na súa presentación do proxecto do Centro de Desenvolvemento Rural (CDR) O Viso quedamos matinando en moito do que alí dixo e con moitas ganas de visitalo.
Lodoselo en Sarreaus (Ourense) é o corazón, corpo e espírito das actuacións do CDR O Viso, que ten como empeño “mudar o medio rural visitable nun medio rural HABITABLE”. Esta iniciativa ten como misión acompañar á xente do medio rural limiá en procesos de desenvolvemento que lle supoñan unha medra a todas as persoas. Pretenden ser un referente da utopía realizable no medio rural galego a través dunha estratexia de desenvolvemento integral dirixida á poboación rural máis vulnerable da comarca da Limia, a través de accións globais de carácter social, educativas, económicas, de formación, de emprego para que a nosa comunidade permaneza no seu medio, en mellores condicións e cunha maior calidade de vida.”

Lodoselo é, tamén, un pobo escola, onde o alumnado visitante se integra nas actividades cotiás que desenvolven os seus habitantes, xa que logo, estes non poden interromper as súas tarefas agrícolas, gandeiras, de servizos, e/ou domésticas.  Isto non é a visita a un “parque temático”, a un museo etnográfico ou a un centro de interpretación do mundo rural, é a vida real dunha aldea, cuxos habitantes se esforzan por pór en valor o traballo común como base do desenvolvemento, abríndose ao futuro pero sen perder o respecto ao pasado. Pódense ver imaxes das visitas realizadas por escolares no blog do CDR O Viso.

Lodoselo, ducias de iniciativas similares non divulgadas, centos de experiencias escolares descoñecidas, e milleiros de persoas anónimas (case sempre hai mestres polo medio), fan que a sociedade mellore traballando altruístamente desde a base, sen esperar a que se resolvan os problemas desde arriba, senón arrimando o ombreiro coma sempre se fixo na aldea ou nas comunidades pequenas. Sen postureos, sen buscar máis nada que a medra do grupo humano no que comparten a meirande parte das horas das súas vidas. Tal e como dicía Toño nunha entrevista para o xornal El País: “aínda que non temos a solución a todos os problemas nas nosas mans, temos as nosas mans para solucionar problemas”
Adoitan repetir en Lodoselo que “O que é necesario é posible”, e non nos parece mal lema para afrontar os actuais desafíos da sociedade.

Mimadriña.com. Cousas pequenas de xente pequena en vilas pequenas (I)

In InformArte on 31/05/2014 at 13:40

Desde hai un tempo sabemos dunha moza na Costa da Morte que fai barquiñas de papel. Non recordamos se chegou ela a nós ou nós a ela, pero de cando en vez víamos algunhas das súas realizacións a través de Facebook.
Días atrás, paseando por Compostela, descubrimos unha tenda nova de conservas, Catrineta, no espazo que antes ocupaba un ultramarinos emblemático na cidade vella. Xa no escaparate e na decoración identificamos a man de Mimadriña. Así nolo confirmou a responsable do establecemento, pero engadiu que Palmira, máis ca decoracións facía propostas creativas de acción social e cultural. Díxonos que con xente coma ela o mundo iría ben.
Iso espertou a nosa curiosidade, así que de volta na casa entramos no web de Mimadriña. Alí descubrimos o que fai esta moza de Sardiñeiro. Ela confesa: “cando me preguntan que fago en mimadriña gústame dicir que barquiñas de papel, pero recoñezo que digo iso para provocar.”


Botándolle unha ollada ao Manifesto, unha xa se dá unha idea do que hai vén detrás e da filosofía que impregna os seus proxectos educativos, contacontos e obradoiros creativos, faladoiros e formación, obra plástica ou creación de espazos que ofrece mimadriña. Pero non é só iso, mimadriña é un faro novo na Costa da Morte que proxecta ao mundo a historia dos lugares, das xentes, da historia e dos feitos de Sardiñeiro.

Para nós, un bo exemplo do que é a glocalización, e unha boa mostra desas cousas pequenas de xente pequena en vilas pequenas que poden axudar a mellorar un chisco o seu mundo.