A nosa achega á educación infantil

Archive for the ‘Uncategorized’ Category

Pedras, paus e cunchas

In CativArte,Uncategorized on 18/05/2017 at 20:07

final-baja-una-casa-bien-abierta-tapa

Descubrimos as ilustracións de Claudia Legnazzi e quedamos engaioladas co proceso de creación do libro “Una casa bien abierta”, emporiso aquí o deixamos para que serva de inspiración neste tempo de paseos pola beira do mar.

10007471_764254180286097_481420939379729152_n

Claudia Legnazzi é arxentina, ilustra libros para nenos e mozos desde fai vinte anos. Ten recibido moitos premios, entre outros o Runner-up no Noma Concurso de Ilustración en Xapón. No 2002 obtivo o Primer Lugar no Catálogo de Ilustradores de CONACULTA, e tamén o Gran Premio do Xurado no Noma Concurso de Ilustración da Unesco Asia. Moitos dos seus traballos expóñense no Chihiro Art Museum de Tokio, especializado en ilustración infantil de todo o mundo.

Escolas de Barcelona (I). Escola Bressol Municipal Els Patufets de Navas (0-3): sentido e sensibilidade

In InformArte,Uncategorized on 30/11/2016 at 11:54

img_1224

Aproveitando a nosa estancia en Barcelona con motivo da entrega do XXXVI Premio de Pedagogía Marta Mata 2016, pedímoslle á Asociación de Mestres Rosa Sensat si nos podían xestionar a visita a dúas escolas de infantil o que nos facilitaron con toda eficacia e cariño Mercè Marles e máis a directora da revista In-fan-cia. As escolas propostas foron Els Patufets (0-3) e Pompeu Fabra (3-6), das que deseguido daremos conta.

Escola Bressol Municipal Els Patufets de Navas

Xa nos advertiran de que sería bo chegar cedo a este centro para poder asistir ao momento no que se acollen dos nenos e nenas das mans das súas familias, así estabamos na porta ás 8:30 da mañá nunha escola dun barrio do ensanche de Barcelona, sita nun complexo moderno que xunta un centro de 3ª idade, un centro cívico e a propia escola, todo ilo enriba dun garaxe. Isto que vimos de dicir, non se convertera nunha eiva senón máis ben nunha potencialidade do centro pois traballan conxuntamente no Plan Comunitario do barrio de Navas, pensando no que como centro de infancia poden aportarlle á comunidade, procurando a coherencia de todos os centros de Navas nas súas intervencións sociais.

Recíbenos na porta a súa directora, Clara Salido, ao tempo que lle vai dando a benvida a pequenos e familias. Sorpréndenos ver a moitos pais ou avós, explícannos que se debe a que algunhas nais pediron concentración de xornada laboral de modo que empezan a traballar máis cedo, motivo polo que son os homes os que se encargan de deixalos na escola.

img_1231

O centro ábrese a un espazo-patio sobre o que a directora nos dixo que andaban a darlle voltas, pois viran a imposibilidade de facer un espazo verde por ter debaixo o garaxe e haber perigo de filtracións, así o cubriran con area de praia de modo que mesmo parecía un área recreativa  dun recuncho da costa, coas súas mesiñas merendeiros, con xogos de madeira, con pás e caldeiros, tendo todas as estancias un acceso directo a ela desde o interior, así como unha pequeniña solaina que permitía o xogo exterior mesmo nos días de choiva.

dscn4779

Xa só accedendo ao recinto do centro se notaba unha sensibilidade e unha sutileza extraordinaria, o que fomos constatando segundo íamos avanzando polos distintos espazos e saudando a nenos, familias e traballadoras.

Non hai demasiada profusión decorativa porque cren que non se deben saturar demasiado os estímulos; isto ao parecer está moi reflexionado coas familias así como argumentada a súa razón de ser, especialmente para evitar a sorpresa dos pais ao chegar os primeiros días e ver ambientes tan espidos. Con todo, teñen conformado un equipo de traballo para crear ambientes, non centrándose en cuestións decorativas, senón noutros aspectos tan cruciais como poden ser a iluminación, a accesibilidade, o ton de voz e o xesto. Así van facendo axustes dos que deixan constancia nun rexistro dos cambios que realizan nos espazos e a razón de por que os fan. Participan ademais nunha comisión municipal creada coa finalidade de que de cara á construción de novas escolas, se poidan facer achegas para a mellora do deseño e da distribución dos espazos.

dscn4784

Nalgunha estancia atopamos pais/nais dentro, explicáronnos que era acorde coa súa concepción escolar na que a apertura e a vivencia do cotiá son piares fundamentais, malia todo as persoas adultas teñen que interaccionar con todo o grupo sen interferir, pola contra, si se quedaron por un demanda dos seus fillos, teñen un lugar específico onde facelo, fóra da mirada dos demais nenos. Recordan continuamente que a mestra non é unha substituta da nai, asumen o seu rol docente o que non lles resta afectividade. Ao remate da xornada falan persoalmente con cada unha das familias -polo que lle preguntamos se non tiñan exposto como en moitas escolas un libro no que se fixera un resumo do día, descartaron esa opción porque tras debatelo moito concluíron que non todos os nenos fan o mesmo e así sería falsear ou concederlle máis importancia a unha actividade sobre a outra.

dscn4788

Os nenos poden cambiar libremente de estancia, respectando que as rutinas se realizaran co grupo de referencia, entre elas a do descanso, algo sobre o que aínda andan a matinar para mellorar o espazo dormitorio.

dscn4783

Xa nos anticipara o día anterior o profesor Miguel A. Essomba, Comisionado de Educación e Universidades de Barcelona, que as escolas bressol estaban en pleno proceso de cambio volvéndose a remunicipalización das mesmas, deixando a xestión externa ata agora vixente. Dicíanos que era un proceso complexo pero que coidaban podía mellorar a concordancia de todas elas na prestación do servizo.

Rematamos cun café no que tivemos ocasión de partillar con distinto persoal do centro, laboral e educativo, notando en todas elas a ilusión de ser parte dun proxecto de vida e de futuro.

dscn4789

Para quen queira saber máis, aconsellamos a visita ao web de Clara Salido a súa directora, membro tamén da xunta reitora de Rosa Sensat, do que salientamos artigos como: “Acoller ao neno á vida”, “Infancia, sociedade e educación“, ou “Que esperamos da escola? Vivir o cotiá, oportunidades de aprendizaxe”.

Sensibilidade, profesionalidade, reflexión sobre a práctica, respecto polo neno e polas súas familias e vinculación coa comunidade poderían ser algúns apuntamentos resumo da visita.dscn4794

Os nosos parabéns á Escola Bressol Els Patufets de Navas e todo o noso agradecemento por permitirnos coñecela.

Pintando a pel das árbores

In Uncategorized on 18/11/2016 at 18:17

Continuación de “A pel das árbores”.

Buscando imaxes da cortiza das árbores demos co web de Cédric Pollet, un fotógrafo botánico e arquitecto paisaxista que percorre o mundo fotografando a pel das árbores; ten publicado libros e realizado exposicións con esas espectaculares fotografías así como imparte obradoiros para escolares nos que lles explica curiosidades sobre as árbores. Da súa galería, organizada pola cor da cortiza (branca, vermella, rosa, amarelo, verde ou azul), observamos moitas fotografías, das que o noso alumnado opinaba que eran pintadas. Logo amosámoslle outras do eucalipto arcoiris e como non o coñecían insistían en que eran pintados con pintura ou con reflexos do sol, polo que tivemos que botar man de árbores que foran pintadas, como no emblemático Bosque de Oma ou no Ecoespazo O Rexo de Agustín Ibarrola, daquela quedaron engaiolados e preguntáronnos por que non pintábamos nós as árbores.

Resultado de imagen de cedric pollet

Resultado de imagen de eucalipto arcoiris

Resultado de imagen de ecoespacio o rexo ibarrola

Resultado de imagen de bosque de oma ibarrola

Tivemos que buscar unha alternativa e acordamos que pintaríamos a pel das árbores tal e como gustaramos e logo pendurariámolas coma se fose un bosque. Velaquí o resultado deste traballo plástico sobre un soporte diferente que produce sensacións visuais, efectos de movemento, olores, ao tempo que desenvolve a sensibilidade artística e estética.

Ver presentación.

O mundo de Khoa Le

In ContArte,Uncategorized on 01/03/2016 at 06:45

6e695d38125125f497342546c0827371

Aló polo mes de novembro descubrimos o libro “Sol y luna” de  Khoa Le, unha historia que relata a necesidade da alternancia da noite de do día para a vida na Terra. Quedamos engaioladas coas orixinais, ricas e serenas ilustracións da autora, unha vietnamita que mostra unha percepción e sensibilidade exquisita plasmada na abundancia de detalles na que nada está de balde.

Agora descubrimos catro novos libros seus publicados na editora San Pablo. Dicímoslle a todo o mundo que Khoa Le fala da vida, da natureza e dos seus tempos , ou dos conflitos cotiás na vida dun neno -chorar, non querer bañarse ou peitearse-, e sen embargo os seus libros non teñen ese tufo didáctico que se detecta a tantos outros.Ela conta historias, non dá leccións.

“Sol y luna”

sol y luna-CVR.indd

Las hermanas Sol y Luna reinan en el cielo, pero están celosas una de la otra. Una noche deciden averiguar quién es más importante y cambian sus horarios, pero se dan cuenta de que causan un montón de problemas. Este maravilloso cuento, escrito e ilustrado por la artista vietnamita Khoa Le y presentado en un cómodo formato y con una excepcional cubierta plastificada en 3-D, hará las delicias de niños y mayores. Sol y Luna ha sido galardonado con el Premio Samsung KidsTime que otorga el Consejo Nacional de Fomento del Libro de Singapur.

“La princesa de las nubes”

NUINUI_Cop-Cloudy-Princess-ES.indd

La dulce princesa vive feliz en las nubes, pero quiere descubrir el mundo que está debajo de ella. Un día desciende a la Tierra, cada vez más abajo, hasta que algo inesperado sucede. Este maravilloso cuento, escrito e ilustrado por la artista vietnamita Khoa Le y presentado en un cómodo formato y con una excepcional cubierta plastificada en 3-D, hará las delicias de niños y mayores.

“Simón el llorón”

simón el llorón-portada.indd

Simón nunca pierde la oportunidad de coger un berrinche porque piensa que así conseguirá todo lo que se propone. Sin embargo, un día sus padres deciden no hacerle caso, y Simón llora tanto que inunda toda la  casa y se forma un río, y luego, un mar de lágrimas… Este maravilloso cuento, escrito e ilustrado por la artista vietnamita Khoa  Le y presentado en un cómodo formato y con una excepcional cubierta plastificada en 3-D, hará las delicias de niños y mayores.

“¡Vaya pelos!”

vaya pelos-portada.indd

Tony no quiere peinarse, no le gusta que nadie le toque la cabeza. Su pelo está tan enredado que dos pajarillos deciden hacer su nido en él.  Y cuando los pájaros comienzan a cantar y crecen sus primeros polluelos, empiezan los problemas para Tony… Este maravilloso cuento, escrito e ilustrado por la artista vietnamita Khoa Le y presentado en un cómodo formato y con una excepcional cubierta plastificada en 3-D, hará las delicias de niños y mayores.

“No me quiero lavar”

no me quiero lavar-portada.indd

A Sebas no le gusta nada el agua. Nunca se baña, y en la suciedad que le cubre cada día un poco más, se multiplican unos invitados no deseados: las temidas bacterias. Para derrotarlas, Sebas tendrá que llegar a un acuerdo con el agua, ísu peor enemigo! Este maravilloso cuento, escrito e ilustrado por la artista vietnamita Khoa Le y presentado en un cómodo formato y con una excepcional cubierta plastificada en 3-D, hará las delicias de niños y mayores.

5bd00f2407b70de15f640580e07d76df

“Espacios en armonía”

In ActualizArte,Uncategorized on 20/12/2015 at 07:19

Portada de Espacios en armonía

Tras un longo período sen noticias dela, recibimos con alegría a nova achega pedagóxica de Beatriz Trueba Marcano, “Espacios en armonía. Propuestas de actuación en ambientes para la infancia”, que de seguro, se converterá nun referente na formación do profesorado, campo que ela domina por dentro e por fóra, xa que logo, ao longo de moitos anos foi asesora de formación.

Había moito tempo que un libro non nos tocaba tan certeiramente; quen non sente en multitude de ocasións as discrepancias entre o que se pensa, o que se di e o que se sente. Velaquí o punto central da mellora profesional: lograr concordar esas tres “voces” que todas escoitamos, que outras veces acalamos, e coas que e mesmo nos contrariamos.

En canto o lemos, escribimos unha reseña para RELAdEI, a Revista Latinoamericana de Educación Infantil que podedes continuar lendo desde aquí.

Toda una generación de docentes de infantil tenemos entre nuestras referencias bibliográficas  “Talleres integrales en educación infantil” de Beatriz Trueba Marcano, un libro publicado en 1999 en el que se nos presentaba una propuesta de organización del escenario escolar, que aún a día de hoy, sigue siendo innovadora, motivo por el que está presente en todas las citas sobre organización del espacio. Así, recibimos con alegría la nueva aportación de esta maestra de infantil y asesora de formación, desempeño que la ha llevado a ser conocida tanto por sus publicaciones como por sus intervenciones en múltiples foros de educación infantil.

En palabras de la autora, “Espacios en armonía”, es el fruto de dos años de trabajo, en los que a partir de un artículo y animada por un editor, decide plasmar sus reflexiones alimentadas por su experiencia en los centros y en el asesoramiento formativo, lo que le ha supuesto un enorme esfuerzo de pulido de lenguaje ya que los tópicos pedagógicos están tremendamente contaminados. En esa linea, plantea como eje la importancia de los paradigmas que sustentan nuestras prácticas y la manera en que se manifiesta la relación entre el hacer, el decir, el pensar y el sentir como maestros. He ahí la clave, ¿cuántas veces nuestro pensamiento entra en clara contradicción con nuestra praxis?, ¿en cuántas ocasiones lo que decimos no se corresponde con lo que realmente sentimos sobre la educación?

Ler en RELAdEI.

Para quen queira coñecer outras publicacións:

-“Talleres integrales en educación infantil. Una propuesta de organización del escenario escolar, en Ediciones de la Torre en 1999.

-“Modelos didácticos y materiales curriculares en educación infantil“, en Investigación en la escuela nº 33, 1997.

Compromiso na escola coa pobreza infantil

In Uncategorized on 09/09/2014 at 08:36

Rara é a escola na que ao longo do curso non se fai algunha actividade coa que se pretende sensibilizar ao alumnado con outras realidades más desfavorecidas que a súa (de fóra). Todas elas moi loables. Agora ben, hoxe queremos reflexionar sobre como se compromete a escola coa pobreza do alumnado que ten escolarizado (de dentro).
Antes ilustrábamos a pobreza con fotografías de nenos/as descoñecidos; arestora, a pobreza ten cara coñecida, témola ao noso carón, entre o noso alumnado. E preguntámonos que medidas se adoptaron ao respecto. Agora é o momento no que se amosa con claridade o compromiso da escola pública coas situacións desfavorecidas de moitas familias: coas peticións de material e coa organización de eventos/saídas para todo o curso.
1º Material escolar. De sempre, cando estudábamos a carreira e as oposicións fomos “preparadas” para traballar con recursos mínimos, sabíamos sacar proveito do material da contorna, do refugallo, do alternativo …, e sen embargo agora parece que precisamos o máis sofisticado, o máis específico para cada caso e ocasión. Niso as provedoras saben darnos polo pau, non hai nada no que non pensen para “solucionarnos a vida” e ofrécenos todo ben empaquetado, organizado e clasificado para as distintas situacións. E nós non temos máis ca mercalo ou pedirllo aos pais. Se a alguén se lle pasa pola cabeza a crise, sempre haberá quen lle diga que poden solicitalo ás axudas dos concellos ou a Cáritas. (¿??) De verdade necesitamos todo iso? Non poderíamos substituílo por outra cousa? É preciso que todo o que fagamos co alumnado pareza saído dunha tenda de agasallos ou dun bazar? Que cremos lle estamos proporcionando ao noso alumnado con esas actuacións: educación estética/artística, educación para o consumo responsable, compromiso coas desigualdades sociais, …? Que é o que pode xustificar tanto malgasto?
2º Eventos/saídas. Non é a primeira vez que falamos neste blog sobre disfraces, festivais e saídas, sempre preguntándonos se non hai outro tipo de alternativas. É preciso organizar saídas didácticas co alumnado de infantil (e doutros niveis) que supoñan custes de autobuses e entradas? Non deberíamos tirar proveito do que temos de balde na contorna? Xa non estamos apelando só a cuestións económicas, senón de sentido común.
Non parece lóxico que a escola e os/as docentes procedamos dese xeito. Somos os primeiros en detectar cando a situación económica dunha familia non é óptima: a roupa, as merendas, os pagos do comedor escolar e outros moitos detalles do día a día son para nós indicadores diso que poden tratar de ocultar para que o neno/a non sexa diferente dos outros ou mesmo por vergoña. Pero nós, que somos xente lista, sabémolo de inmediato. Hai moitos tipos de pobreza que sen chegar a ser severa, lle supoñen ás familias grandes sacrificios, malia que se esforcen para que o neno/a teña unha mochila coma a dos demais.
De cando en vez, os titulares dos medios de comunicación recórdanos que en España 2.306.000 nenos/as, o 27% da poboación infantil, vive baixo os limiares da pobreza, o segundo país da UE (Informe UNICEF 2014). Desde diversas institucións, ínstase ás administracións a adoptar políticas públicas para reducir a pobreza da infancia (axudas ás familias, subvencións, etc.). Todos desexamos que desde arriba se faga algo para paliar isto (protestas, comunicados, manifestos …), pero, desde abaixo, que facemos?, acaso somos nós máis comprometidos coa pobreza ca os que non adoptan medidas sociais?, ou, procedemos coma algúns “filántropos e mecenas” que primeiro esquilman e logo crean fundacións sociais para lavar os cartos e de paso un pouco a conciencia?
Nestes días non facemos máis ca escoitar as queixas das compañeiras pola inversión que deben facer no equipamento escolar dos seus fillos/as, e que pensamos lle sucede aos que nin sequera teñen un soldo coma nós?
Cando imos emprender unha viaxe, sempre pensamos nunha morea de cousas que nos poderían facer falta, logo, por mor do peso da equipaxe, por comodidade, imos desbotando e cribando, quedándonos só con prendas versátiles, multiusos, de fácil combinación e mantemento. Pois aquí e agora, á hora de elaborar as listaxes de material para o alumnado cómpre facer o mesmo.

Equipos docentes, equipos directivos e consellos escolares, deberan velar por iso. Ás familias non lle queda outra, bancos de libros escolares, cooperativas de pais/nais para a compra de material, mercadiños solidarios de materiais escolares proliferan por todas partes, e nós, que estamos a facer para paliar a crise e maila pobreza infantil?

5ª tempada de InnovArte

In Uncategorized on 11/09/2013 at 07:03

No día que comezamos co alumnado o curso 2013-14 tamén abrimos a 5ª tempada de InnovArte. Facémolo con moitas reservas porque así como é moi difícil que manteñamos o interese por unha serie de televisión ou por unha serie literaria na súa quinta entrega -malia que nos gustara moito ao principio-, co blog pode acontecer o mesmo. Xa pouco nos queda por contar que non fora abordado nos catro cursos anteriores, emporiso dubidámolo moito, pero, por outra banda, para nós, InnovArte é a xanela que nos comunica co mundo, de modo que, tras meditalo devagar, decidimos seguir aquí. Agora ben, contaremos cando teñamos algo que dicir e cando non calaremos. O que non queremos é entrar nunha servidume que deixe de ter como obxectivo o motivo polo que comezamos. Vemos na blogosfera que hai quen cae nunhas redes que o obrigan a traizoar os seus principios e converter as entradas en produtos de consumo efémeros. Tamén hai quen pensa que case todos os blogs nacen xa cunha obsolescencia programada de función. É posible, algún día haberá que parar, pero polo de agora imos a seguir intentando cumprir co que se espera de InnovArte: que sexa un espazo de reflexión e que sirva para compartir experiencias educativas realizadas nas aulas de infantil.

Queremos comentar que tamén estamos sorprendidas polas invitacións que nos fan para participar en actividades de formación do profesorado ou solicitudes para visitar as nosas aulas. Que ninguén pense que somos desconsideradas pero cando abrimos InnovArte, a imaxe de cabeceira elixida foi a de Spiral Jetty, unha obra concibida para ser coñecida a través das reportaxes e documentais, o mesmo que queremos nós: todo o que temos que dicir e que mostrar xa está no blog, o que non podemos pretender é reducir o traballo de catro anos a unha charla ou a unha visita dun par de horas, que pola contra, nos supoñería dedicarlle un tempo que teríamos que restarlle aos nosos proxectos, ao blog ou á nosa vida persoal. Por ese motivo, case sempre rexeitamos esas propostas, malia que agradecemos a consideración profesional que nos manifesta quen nos convida.

Dito isto, botaremos a andar, Isabel cun novo grupo de 3 anos e Ángeles con un de 4, en dous centros pertencentes ao mesmo concello, separados por unha distancia de cinco kilómetros, similares pola masificación e moi diferentes polo perfil familiar do alumnado. Con todo, facémolo ilusionadas.

Bo inicio de curso para todas as persoas que nos acompañades nesta viaxe.

Aviso: nos últimos tempos hai seguidores/as que nos din que lle sorprende a inclusión de publicidade no blog. Como podedes supoñer non é algo que nos agrade, pero ao parecer son as peaxes que hai que pagar por dispoñer de ferramentas “de balde”. Seica no momento da súa creación aceptamos esas condicións. Sentímolo moito.

Crowfunding ou micromecenado

In InformArte,Uncategorized on 08/04/2013 at 15:08

A nosa amiga Fátima que leva xa dous anos como mestra en St. Louis (EEUU), sempre nos está a dar ideas novas que funcionan no ámbito americano, neste caso fíxonos partícipes dunha modalidade de finanzación de proxectos –tamén educativos-: o crowdfunding, que ela recolle moi ben no seu blogue “Teaching in St. Louis“, de lectura recomendada para quen queira pasar pola experiencia da docencia no exterior.

Temos que confesar que ao ler en que consiste o crowdfunding, de súpeto pensamos que era lamentable que os mestres tivéramos que ser, ademais, buscadores de financiamento, pero deseguido caemos na conta de que era algo que sempre fixéramos, ben adheríndonos a proxectos oficiais, institucionais ou procurando axuda na contorna.

Cando un vai de visita a un colexio, sempre hai alguén que vai contando a procedencia dos fondos e “tesouros” que posúen, chegando a situacións que poden rozar ás veces o inverosímil. Pois ben, aquilo que antes de reducía ao ámbito da localidade: procura de patrocinadores para os equipos deportivos ou para publicacións, dación de fondos para a biblioteca por parte das librerías locais, rifas para viaxes escolares, sorteos, orquestras que daban concertos para recadar fondos para arranxos urxentes nos centros ou para unha ONG, etc, agora pode ter unha maior proxección.

Tamén temos falado en moitas outras ocasións de iniciativas como a do REMIDA -que abastece de recursos ás escolas de Reggio Emilia-, un centro de reciclaxe ao que as industrias locais doan os seus excedentes. Hai moitas modalidades de microfinanzamento.

Pensade que non estamos a falar só de cartos, xa que logo, ás veces interesa máis o material. Abonda recordar a de veces que nos temos desmiolado procurando adiviñar onde atopar recursos para levar a cabo un determinado proxecto. Isto pode ser unha interesante opción.

Como di Fátima, só precisamos que alguén tome a iniciativa de crear un espazo web no que publicar os proxectos educativos a desenvolver e as súas necesidades.

Non creades que incorremos na inxenuidade de non ver o negativo disto, pero chegamos a un punto no que hai que sopesar as vantaxes e inconvenientes e tirar para diante por mor do que realmente é importante: a escola e os nenos/as. Mirado en positivo, mesmo pode ser unha lección de emprendemento agora que está tan en boga a cultura emprendedora.

As escolas só ensinan a obedecer ordes

In Uncategorized on 10/10/2011 at 06:52

En momentos como os que narramos na entrada anterior, sempre volvemos sobre o discurso de John Taylor Gatto, pronunciado fai máis de vinte anos, cando recibiu o galardón por terceiro ano consecutivo como Mestre do Ano, pola súa labor desenvolvida en escolas de barrios desfavorecidos de nova York. Autor de varios libros e numerosos artigos sobre a educación e firme defensor do homeschooling.

Recomendamos a lectura completa da súa intervención da que entresacamos algúns apuntamentos que axudarán a comprender a conexión que establecemos entre esta entrada e a anterior.

  • As escolas non ensinan nada salvo como obedecer ordes.
  • A escola escolariza pero non educa.
  • A crise da escola non é máis ca o reflexo dunha crise social máis ampla.
  • As escolas e a escolarización son crecentemente irrelevantes para as grandes empresas do planeta.
  • Aínda que o profesorado se preocupa e traballa duro a institución é psicopática, non ten conciencia.
  • As escolas foron deseñadas para ser instrumentos da dirección científica das masas.
  • As persoas ben escolarizadas son irrelevantes.
  • Temos que devolverlle aos nenos/as o tempo libre porque esa é a clave para a autoaprendizaxe.

Asemade, recomendamos a lectura da súa publicación “Historia secreta del sistema educativo” que se pode atopar aquí traducido ao español.

Os sons do xardín

In Uncategorized on 27/05/2011 at 07:01

Para completar a nosa ambientación no xardín, uns minutos de música relaxante.

Para escoitar e percibir o que cambiaría o noso estado e o noso ánimo en contornos naturais.

Análise de materiais curriculares en infantil

In RebelArte,Uncategorized on 25/05/2011 at 16:00

As persoas que habitualmente seguen este blog, xa poderían aventurar que non entra dentro das nosas futuras intencións introducir material editorial nas nosas aulas. Como dicíamos na entrada anterior, empregámolo nos nosos inicios profesionais, logo fomos ganando seguridade, e experiencia froito da formación, das lecturas e do intercambio con outros profesionais e descubrimos que había outras maneiras de facer, que nos implicaban e nos motivaban máis a nós e ao noso alumnado –ou iso cremos- ;  e vimos que o material impreso nos escravizaba, porén deixámolo. Descubrimos que hai outras maneiras de ensinarlles, por exemplo, as formas xeométricas sen necesidade de repasalas, colorealas, pegarlle autocolantes ou picalas cun punzón. Vimos que a vida real nos brindaba ocasións de aprender, de descubrir, de investigar, de xogar, sen necesidade de vivir nese mundo irreal que é o da cultura das fichas. Desde aquela, unhas veces mellor e outras peor, imos traballando sen abrir o caderno de fichas na páxina que toca veña ou non a conto.

Pero con todo iso, sempre dicimos que non somos radicais nas nosas posturas; nada é bo nin malo de seu; tamén hai unha concepción errónea de que as persoas que traballan sen fichas son innovadoras, e isto non é sempre así; tamén se cometen moitas incoherencias; pero xa sabedes da tendencia a etiquetar a todo o mundo.

Hai pouco tempo lemos un artigo de Beatriz Trueba Marcano, “Modelos didácticos y materiales curriculares en educación infantil”, publicado en Investigación en la escuela, nº 33 no 1997. Neste, tras analizar a relación existente entre materiais curriculares e autonomía do profesorado, ofrece unha organización da práctica curricular en EI que se desenvolve arredor de catro concepcións pedagóxicas diferenciadas. Sostén a autora que “a elección dun tipo ou outro de materiais curriculares non é un feito illado, senón que está intimamente unido a un paradigma ou modelo educativo determinado (e isto é así, tanto se o docente é consciente deste modelo subxacente como se non o é): detrás dunha ou outra concepción dos materiais curriculares agóchase unha ou outra concepción de modelo de profesor e modelo de formación do profesor.” Segue analizando catro paradigmas educativos (tradicional, racionalista/tecnolóxico, espontaneista e interactivo/coparticipativo), que nunca se dan en estado puro, e os materiais que emprega o profesorado que responde a un ou a outro perfil. Finalmente presenta unha guía de análise de materiais curriculares para ser empregada polo profesorado de EI coa finalidade de que seleccionen material a partir dos principios educativos nos que basean a súa práctica.

Consideramos sumamente interesante esta guía, tanto para as persoas que seleccionan material editorial como para as que traballan doutro xeito e con outros materiais para chequear a súa práctica, atendendo a aspectos como significatividade, diversidade e identidade, globalidade, interacción e comunicación, autonomía, creatividade, estética e descentralización; porén, pódese atopar aquí (recoméndase imprimir).

É altamente recomendable,esclarecedora e, cremos que, oportuna.