A nosa achega á educación infantil

Posts Tagged ‘avaliación’

Avaliar en infantil (3ª parte)

In ReflexionArte on 18/12/2014 at 07:40

Pásame sempre, cando remato de cubrir os boletíns informativos para as familias do alumnado asáltame a dúbida, ou mellor dito, teño a seguridade de que non reflectín os cambios producidos en cada un dos nenos e nenas, nin tan sequera os máis importantes. Se calquera persoa collera algunha desas follas informativas non se podería dar nin unha vaga idea de quen están falando. Isto non é cousa de agora, como dicía, pasoume sempre: cos boletíns XADE ou con calquera outro que empreguei ao longo da miña vida profesional. Cando os estou cubrindo e vou alá polo quinto ou sexto, teño a sensación de que noutro momento podería dicir outra cousa, preocúpame o como os entenderán as familias, e paréceme que converten aos nenos/as nuns iguais aos outros, cando en realidade son tan diferentes.

Ben sei que na nosa formación nos falan de instrumentos de avaliación coma listas de control, diarios de clase, anecdotarios, etc, etc, pero a min non me aportan moito máis e por riba xéranme a mala conciencia por non empregalos cando, na práctica, calquera sabe que iso é imposible de levar a cabo estando cinco horas ao cen por cen con 25 cativos. En calquera caso, non estamos a falar dos medios senón da forma na que se avalía.

Tan só hai dous feitos que me calman a mala conciencia dos boletíns: as conversas coas familias, e sobre todo, a avaliación que fago co alumnado (a diario, periodicamente, ao remate de trimestre).

Como en breve tamén lle dedicaremos no blog unha entrada á programación, alí xa explicaremos máis polo miúdo como planificamos a diario a sesión de traballo, e como logo dedicamos un tempo para facer unha valoración conxunta do realizado así como do axuste desa planificación. Parece algo do todo lóxico, calquera na súa vida persoal ou profesional, previamente, debe planificar en que vai empregar o seu tempo e esforzo na xornada, e ao rematar, valorar se acadou o proposto; do contrario, terase que analizar que fallou, a planificación ou o traballo. Este é un exercicio, para nós, diario co noso alumnado. Calquera neno ou nena, de antemán, debe saber ou ter uns trazos, do que vai pasar ese día na aula ou na escola. Logo poden xurdir imprevistos (que case sempre xorden), pero esa rutina (que case nunca aparece nin se fala dela nas programacións diarias) debería ser unha constante, porque lle aporta seguridade aos nenos, porque lles axuda a estruturar o tempo, porque lles permite organizar con lóxica e coherencia as tarefas; e finalmente, porque lles inculca un hábito fundamental na vida e do que carecen moitas persoas: a capacidade de planificar con sentido o tempo e o esforzo. Isto é elemental pero non habitual; hai quen se bota ao camiño sen saber para que, con que, canto tempo lle levará nin a onde chegará. Un neno ou unha nena, non poden estar cinco horas na incerteza de non saber o que vai acontecer nese tempo.

Planificar ao inicio da xornada e valorar o feito ao remate, é un modo de avaliar o realizado, o seu axuste e a validez dese traballo. De igual modo que facemos cando pechamos unha tempada, cada un deses bloques de tempo que se corresponden case sempre con ciclos naturais nos que se realizan unhas actividades propias dese tempo: á volta do verán, o inicio do outono, o tempo dos froitos, o previo as vacacións de Nadal, a invernada… Cadaquén dividirao como considere ou como cadre, pero sempre hai un tránsito, e nese momento, nós, ao peche de cada un deses bloques facemos co alumnado unha valoración do traballado e do pouso que nos deixa.

E chegado o remate de trimestre tamén hai que dedicar un tempo específico a esta labor. Por desgraza, un dos aspectos negativos da avaliación, é que introduce presión na vida dos cativos. As familias, por inercia adoitan dicirlle aos fillos/as  “a ver como veñen as notas”; é algo inevitable que case todos fan, iniciando unha especie de chantaxe que os acompañará ao longo de toda a súa vida académica. O peor é que na idade do noso alumnado, para eles é case un “misterio” a mensaxe que portan nesa folla que vai cos traballos escolares e que os pais/nais len con avidez. Emporiso, e porque cremos que a avaliación ten que ser enriquecedora para todos e non atemorizadora, nós dedicamos tempo para falar cos nenos/as sobre o contido deses boletíns.

Nós mesmos, na clase, en conxunto, facemos unha “avaliación” dos logros acadados no trimestre, así como dos puntos fortes e dos aspectos precisados de mellora. Comentámoslle que nos imos xuntar todas as mestras que estamos con eles e que falaremos destas cuestións. Logo, tamén lles avanzamos algúns dos items contemplados nos boletíns para que eles, individualmente, pensen sobre o dominio que teñen neses puntos. É relativamente doado que cada un deles saiba valorar se “emprega adecuadamente as tesoiras”, si “se esforza por rematar as tarefas”, “se sabe respectar as quendas de palabra”, “se recolle o material”, etc, etc. Si se fai a proba, pódese comprobar que as súas “avaliacións” son ben certeiras, emporiso insistimos en que isto non pode ser un misterio para os nenos. Hai que dedicarlle tempo, nada máis ca iso e cambiar dinámicas. Cubrir os boletíns e preparar os cartafoles co material ao remate de trimestre, son labores que case sempre fan as mestras sen contar cos nenos/as cando en realidade son ocasións magníficas para facer un balance do realizado, do aprendido e do que nos queda por aprender.

Nós, que case a diario subimos novas nos blogs de aula, tamén botamos man destes para facer balance. Ver e comentar cada unha das entradas do blog, coas novas, coas fotografías, coas informacións do día a día, abrir ese almacén e facelos conscientes de todo o realizado no trimestre, constitúe para nós un recurso inestimable da memoria da clase, que nos permite visualizar toda a vida escolar destes últimos tres meses: aniversarios, celebracións, actividades sorprendentes, novas, incidentes …, É coma se miráramos un album de fotos que permite conservar o recordo dun tempo de aprendizaxes, de afectos, de sorpresas, de emocións, mesmo de enfados, en definitiva un tempo que vivimos xuntos no que compartimos, aprendemos e ensinamos.

Esta é a avaliación que nos gusta e que nunca poderemos reflectir nun boletín, nun informe ou nunha acta, pero que, de facela así, estamos convencidas de que é unha fonte de aprendizaxe, non de control. Tan só hai que dedicarlle tempo co alumnado; non debe ser realizada pola mestra en soidade coa única compaña do ordenador. Ao remate de trimestre, en troques de ir ás carreiras, hai que deixar un tempo para mirar atrás e tamén cara diante.

Desde que o estudiamos na Facultade, repetimos coma papagaios que a avaliación ten que ser global, continua, formativa, cualitativa, criterial, persoal e participativa, pero en verdade, cremos que non se entende ben o significado e alcance destas características.

Advertisements

Narrativas avaliadoras

In ActualizArte on 09/06/2014 at 06:52

Mari Carmen Díez Navarro

Finales
Estoy haciendo los informes de final de curso y de etapa a los niños de mi clase. En la mesa tengo sus informes anteriores, el cuaderno de observaciones individuales en los que he ido anotando algunos datos significativos tomados del día a día, las entrevistas mantenidas con los padres, varios trabajos suyos y el diario de clase con fragmentos de la dinámica grupal, conversaciones y proyectos de trabajo. O sea, todo aquello que he pensado me podría hacer falta si me fallara la memoria.
Sin embargo, me he dado cuenta de que cuando pienso en ellos con “afán evaluador”, lo que menos me inspira es hacer constar si saben hacer bien los números o si se interesan por las letras, más bien me dan ganas de explicitar cómo son, cómo se relacionan, en qué prefieren ocuparse, qué tareas le son más sencillas o cuáles les cuestan por el momento.
En el esfuerzo de centrarme en cada uno de ellos, tengo la sensación de estar viendo una película con las escenas pertinentes para rememorar las vivencias y poder así plasmar mis impresiones, mis sentimientos y mis dudas acerca de cómo ha sido un proceso de evolución en el que he sido acompañante y testigo privilegiado. Desmenuzando esta sensación, veo que pongo empeño en reflejar las particularidades, los cambios y las características genuinas de sus identidades recientes, señalando sus puntos más radiantes, pero también nombrando los detenimientos que les pudieran originar dificultades posteriores para que sus maestros y sus padres les puedan ayudar a superarlas.
Pongo empeño en que las demandas del currículo, las normas y la presión social actual no llenen de prisas y deseo de rendimientos excesivos un tiempo que pertenece a los niños para aprender, para relacionarse y para disfrutar a su ritmo y estilo. Y también en intentar que al leer los informes los padres entrevean parte del ambiente de aprendizaje, juego, palabras y relación que sus hijos han vivido en la escuela. Pero, sobre todo, pongo empeño en explicar el modo que tienen de encarar su aprendizaje. Si es con miedo, con interés, con reticencia o con entusiasmo. Si es con lentitud, con prisas, con tesón o con distracciones. Si es como respuesta a la demanda externa teñida de responsabilidades y deberes, o a un impulso interno de curiosidad y deseo de saber. Si es un aprendizaje fluído, creativo, abierto, confiado y alegre, o no.
Sé que en mi forma de analizar y valorar a mis alumnos se pueden entrecruzar cosas mías: estereotipos, errores de apreciación, proyecciones …, pero también sé que la intención es buena y que en mi narrativa evaluadora hay una mirada esperanzada hacia cada uno de ellos.
En este tiempo de finales, me es inevitable pensar en los acontecimientos vividos con estos niños y con sus familias. Ha sido tanto lo que hemos compartido: tiempo, vivencias, emociones …, ellos también han hecho su colección de momentos para recordar, que son así de entrañables:
-Yo me quiero acordar …

Chega o momento que tanto detestamos case todas as profesionais da educación: o da avaliación. Nos anos que levamos traballando nunca demos co “modelo” ideal, e sempre nos queda a sensación de que a narrativa que empregamos é inxusta cos logros e conquistas de cada un dos nenos e nenas.
Emporiso recollemos textualmente este fragmento do libro “10 ideas clave. La educación infantil”, de Graó, no que Mari Carmen Díez Navarro reflicte maxistralmente os sentimentos e postura en este trance/trámite.

Poida que a clave estea en poñernos “Las gafas de ver”, magnífico traballo de Margarita del Mazo e Guridi, publicado en La Fragatina, moi na liña do anteriormente dito.

 

Avaliar en infantil (2ª parte)

In ActualizArte on 09/12/2013 at 08:08

Poñamos por caso que ao fío da actual coxuntura na que está tan en boga a cultura emprendedora, decidimos montar unha fábrica de parafusos. O primeiro que teríamos que coñecer é a demanda do mercado, xa que logo non se pode ir contracorrente. Deseguido, se queremos saír adiante haberá que introducir algunha innovación, pois non hai oco para quen fai máis do mesmo; é tamén unha obriga do mercado. A continuación, decidir e deseñar o tipo de parafuso que imos producir. Será unha decisión difícil, pero cadaquén decantarase por aquilo que lle sexa máis afín, porque un non pode/debe embarcarse en proxectos nos que entren en clara contradición as súas crenzas e as súas actuacións. Así haberá quen pense que o futuro está na produción dos parafusos clásicos (é o que hai, dan o que dan, pero nunca fallan, por algo permanecen); outros apostarán polo deseño (é algo efémero pero impactante, vende moito); outros pola funcionalidade (a practicidade pode ser tanto unha virtude coma  unha eiva); outros pola versatilidade e permanencia; mesmo haberá que soñará con parafusos “intelixentes autoexecutables ou autoparafusables”, con nanomecanismos que lle permiten detectar e acomodarse ás condicións.

Unha vez se sabe o tipo de parafusos a realizar, establecerase como obxectivo a súa  produción coa maior calidade, co menor custe de tempo e esforzo e con máis retorno económico. Para isto débense plasmar os procesos a seguir, sempre os mesmos, para así minorizar custes. Analizada a materia prima e os posibles provedores; a maquinaria e os pasos a dar, tan só queda por determinar o control de calidade ao que se someterán os produtos acadados, coa finalidade de rexeitar os que non cumpran cos parámetros. O lóxico será establecer un catálogo e as condicións para cada un dos produtos. Por exemplo poderíamos producir parafusos calibre 3, parafusos calibre 4 e parafusos calibre 5. De cada un deles estipularíamos a súa procedencia, as intervencións ás que deben someterse, o peso final que deben ter, a súa funcionalidade, a súa presentación, así como os criterios polos que consideraríamos a súa validez para entrar nos circuítos comerciais. Por suposto tamén serán sometidos a controis externos. Hai un estándar internacional que marca as calidades dos parafusos, a súa etiquetaxe en función da súa resistencia e a numeración que deben levar o que permitirá que en calquera país do mundo un parafuso se axuste a unha arandela, a unha rosca, a un desparafusador, a unha broca e a un taco; aquí non pode haber equívocos. Imaxinade se a cada empresario lle dera por facer os parafusos segundo lle petara ou segundo o que lle “inspirara” a materia prima: unha toleada!

Que un parafuso se axuste e cumpra cos estándares internacionais permítelle,  por unha banda, garantir a súa calidade, e pola outra, levar unha lapela que lle concede o título de “universal”: ese parafuso valerá para un oco igual aquí ca na Cochinchina.

Maxistral. Por iso hai moita xente que se pregunta porque non se fai o mesmo en educación.

Trala lectura dos parágrafos anteriores esperamos que ninguén dubide de a onde queremos chegar; cremos que non é necesario afondar máis na diferenza entre a produción industrial e a educación. Para a elaboración dun parafuso introdúcese sempre a mesma materia prima, coa mesma procedencia, sométese aos mesmos procesos os mesmos tempos, e avalíase o resultado obtido, sempre en base aos mesmos criterios e indicadores de calidade –establecidos de antemán-, rexeitando os que non cumpren cos requisitos. Na educación, na escola, isto non pode ser así. Polo de agora, levamos como bandeira a defensa da individualidade e diversidade dos nenos e das nenas.

É certo que cada vez hai máis tendencia a introducir eses sistemas avaliadores homoxeneizadores, uniformadores e anuladores das potencialidades persoais, individuais e singulares dos nenos e das nenas; pero por fortuna, isto, non era aplicable na educación infantil. Dado o carácter voluntario e non obrigatorio deste tramo educativo, nin a mesma administración ousou marcar parámetros fixos cos que avaliar por igual aos pequenos. E paradoxalmente agora vai resultar que se quere facer pola iniciativa de algunhas mestras de infantil. As promotoras destas iniciativas, -seica condicionadas pola aplicación informática XADE- pensan que non pode ser que cada promoción, cada trimestre, cada curso, poidan aparecer indicadores observables (ítems) diferentes nos boletíns informativos e nos informes individuais de final de nivel/ciclo. Argumentan ademais, que o establecemento de antemán dos ítems axuda a orientar a práctica educativa.

Destas afirmacións pódense deducir varias cousas:

1ª Non entenden a filosofía e principios da educación infantil. Asemade, polo de agora, van contra o estipulado nos regulamentos educativos.

2ª Entran en clara contradición cando logo din que traballan por proxectos educativos que xorden e se configuran en función dos intereses dos nenos e nenas. (sobre a idea do traballo por proxectos tamén hai moito que falar).

3ª Descoñecen que os orientadores da práctica educativa son os obxectivos, non os indicadores observables (ítems) de avaliación.

4ª Desconfían profesionalmente de compañeiras/os, dubidando da súa autonomía e da competencia académica, motivo polo que queren establecer ítems fixos iguais para todos os nenos/as e para todas as mestras/es.

Dá para moito pensar.

O peor é que isto está prosperando. Estase a facer así en moitos centros. E a razón principal é comodidade: para non ter que desmiolarse todos os trimestres de todos os cursos de todas as promocións. Comodidade, falta coñecemento profesional e falta de reflexión sobre as consecuencias das decisións escolares (por banais que estas poidan parecer). Tamén pode ser atribuíble a un mal entendido exceso de celo profesional.

Como noutras ocasións, somos nós mesmas as que nos estamos a meter na boca do lobo. Sempre benintencionadamente, pero tamén desatinada e desacertadamente.

Parafusos idénticos ou nenos e nenas con capacidades, habilidades, destrezas, coñecementos, vivencias e sentimentos diferentes? Con que traballamos nós?

(Seguirá)

Avaliar en infantil (1ª parte)

In ActualizArte on 05/12/2013 at 07:36

Segundo o Dicionario da RAE, a palabra “evaluar” pode ter tres acepcións: 1. Señalar el valor de algo. 2. Estimar, apreciar y calcular el valor de algo. 3. Estimar los conocimientos, aptitudes y rendimiento del alumnado. No eido educativo, polo xeral, úsase a 3ª, pero en educación infantil, nós sostemos e defenderemos a 1ª, é dicir, poñer en valor os coñecementos dos nenos e das nenas. O día que se nos caia esa concepción, será mellor traballar nunha fábrica de parafusos. Sempre pensamos que isto era indiscutible, pero canto máis falamos con compañeiras de distintos centros, máis temos a seguranza de que se está collendo unha perigosa deriva cara o que impera noutros niveis superiores. Outra desgraza máis na que case ninguén parece reparar; nin as profesionais, nin as facultades de educación, nin a formación do profesorado, nin a mesma administración.

Nós, nos vinte e cinco anos que levamos traballando decote tivemos como cabalo de batalla a avaliación. Nunca demos coa ideal. Sempre nos produce unha sensación de desacougo por pensar en que non sexa o modo correcto de facelo, tanto pola información que se lle transmite ás familias, como  pola que se traslada aos centros onde logo cursarán o ensino primario. Xa temos pasado por darlle información só verbal aos pais –hai moitos anos-; polos boletíns de cariñas (alegres, circunspectas, tristes); polos dos semáforos, por boletíns abertos, semipechados, e pechados para cada trimestre, tratando de fuxir da sempre temida asociación dos boletíns informativos ás odiadas notas de toda a vida. Se ben adoptábamos cada moda con moita alegría, desinchábamos cada vez que escoitábamos aos pais contar as caras tristes, ou semáforos vermellos. Ademais tíñamos a percepción de que non éramos moi rigorosas, e de  que era visto coma cousas “das de infantil”, que ademais cada unha facía como lle petaba ou en función do que lle marcaba a editorial coa que traballaba. (Non esqueceremos tratar máis adiante a equívoca asociación da avaliación ao remate de trimestre e ao reducionismo do boletín informativo.)

Con motivo da aprobación do currículo de infantil LOE, en Galicia, quíxose afinar máis no tema da avaliación, de modo que se introduciu a través da aplicación informática XADE; algo que consideramos un grande paso adiante, porque ata daquela os cativos transitaban tres anos polo sistema educativo e non quedaba pegada administrativa do mesmo. Asemade, ademais do expediente, a través do XADE, introduciríase a avaliación: inicial, trimestral, de final de nivel e de final de etapa. Isto foron palabras maiores, xa que logo, intentouse fuxir dunha avaliación por áreas/materias semellante ao que se fai nos outros niveis. Aquí, as profesionais que traballaron neses equipos, fixeron unha labor magnífica. Deuse a coincidencia de que as asesoras de Ordenación e Innovación Educativa e os de Sistemas Informáticos, eran persoas curtidas na educación infantil e sabían o que tiñan entre as mans. Poucas comunidades autónomas contan cun currículo e cunha norma de avaliación tan coherente como en Galicia (a este punto xa lle dedicaremos outra entrada no blog). Así partindo dos obxectivos xerais de etapa cos seus correspondentes criterios de avaliación, e non perdendo de vista as competencias básicas –como orientadoras da práctica educativa-, elaboraron unha batería de preto de 500 indicadores específicos (ítems), coa finalidade de que cada docente (que podía traballar de maneira moi diferente a outro) puidera seleccionar para cada trimestre aqueles que máis se axustaran ao que pretendía valorar nos nenos e nenas cos que traballaba, (que podían ser ben distintos dos de calquera outro centro). Non habería máis que marcalos, e avaliar a súa consolidación en base a tres posibles situacións: con dificultade, en proceso, sen dificultade. Seguramente é mellorable, pero é das máis atinadas decisións que se tomaron na educación infantil.

No que logo iso se traduciu e como se interpretou nos centros ben merecería un anecdotario. Houbo quen non o empregou. Houbo quen collía o boletín da editorial coa que traballaba, llelo daba ás familias, e logo cubría un ficticio na aplicación. Houbo quen perdeu o sentido e mandaba uns boletíns coma memorandos con máis de 80 ítems. Houbo quen collía un por área e asunto resolto.

Houbo e hai moito desatino. Tanto que cremos necesario facer unha reflexión sobre esta cuestión, pedindo o contraste de opinión de todas e todos os que nos seguides, porque chegamos a un punto que ata resulta difícil defender as nosas concepcións, dado a multiplicidade de interpretacións –ao noso entender confusas e/ou erróneas- sobre isto.

Como é un tema que toca todos os demais aspectos da educación infantil, por ordenar a nosa exposición e as nosas ideas, organizarémolo en varias entradas nas que trataremos desde a lexislación de aplicación, ás concepcións de avaliación, pasando polos modos, tempos e instrumentos, así como pola coordinación internivelar e intranivelar, polas comisións de avaliación, e por outras moitas cuestións que irán xurdindo ao fío do discurso.

Cremos necesaria esta reflexión, xa que logo as consecuencias deste ad libitum poden ser moi graves. Lamentamos que haxa Claustros que poidan debater 3 horas seguidas sobre celebracións, romarías e festexos e non lle dediquen o tempo preciso a avaliación. E máis aínda que non teñan argumentacións sólidas sobre o que facer.

Formularémolo en base a preguntas que nos xorden, como poden ser:

Como avaliamos? Son o mesmo os indicadores específicos (ítems) que os criterios de avaliación? Un mesmo ítem pode facer referencia a dous criterios de avaliación diferentes? Pódense establecer de antemán os ítems para guiar a práctica? E os criterios? Valen os dunha promoción para outra? Son o resultado da suma das eleccións das titoras, das especialistas e dos apoios? Pode haber discrepancias entre as avaliación dos ítems por parte das titoras e das especialistas? Poden avaliar as especialistas cargando información pola súa conta na aplicación? Cal é o peso da opinión das diferentes profesionais que interveñen co alumnado? Pódese repetir un ítem en diferentes trimestres e atribuírlle unha valoración inferior ca na primeira vez? Poden establecerse os de cada trimestre desagregándoos dos de final de nivel? Pode ser que non estean contempladas todas as áreas/bloques no boletín? É posible que se valore o nivel de consecución en base a aspectos comportamentais? Somos quen de argumentar unha valoración perante u pai/nai que cuestiona a información reflectida? Pódese avaliar un neno/a que non asiste con regularidade ao centro? Quen avalía no caso de ausencia da titora? Que información se debe rexistrar na aplicación informática e cal non? O equipo directivo pode rebater unha decisión de equipo de nivel/ciclo? Os boletíns informativos cumpren coa súa función primordial?, informan ou desinforman ás familias?…, e moitas outras que temos escoitado.

Isto vai ser coma pórlle o cascabel ao gato, pero non pode facelo outro que non sexamos as que estamos todos os días cos nenos, as que asistimos ás reunións de nivel/ciclo, as que participamos nas xuntanzas de avaliación.

Vainos dar moito traballo, reflexión e desgustos. Pero este debate xa non se pode adiar por máis tempo. É demasiado serio como para seguir facendo cadaquén segundo lle pete ou segundo (mal)entende.

Lexislación da educación infantil

In LexislArte on 14/06/2010 at 14:05

 

Vén de enviarse aos centros o libro “Lexislación da Educación Infantil en Galicia”. Ao igual que se fixo coa dos niveis educativos superiores, é unha compilación do currículo da etapa e da regulación da súa implantación, ordenación e avaliación. Está dispoñible en .pdf no web da Consellería de Educación e O.U.

Dado que na orde de avaliación se establece que esta se fará a través da aplicación informática XADE, nunha segunda parte do volume, recolle Indicadores observables específicos das diferentes áreas, agrupados por bloques de contidos indicando a súa correspondencia cos criterios de avaliación. Non coñecemos ningunha outra comunidade autónoma na que se fixera este traballo coa intención de orientar a labor dos equipos docentes. A introdución do alumnado de educación infantil no sistema XADE, é un grande avance e ao mesmo tempo un recoñecemento a este ciclo como parte do sistema educativo, maila que haxa quen pense que é un traballo engadido. As que xa temos bastantes anos de exercicio, estábamos un pouco cansas dos eternos debates sobre a avaliación en infantil, que si informes abertos, que se pechados, que si con símbolos –emoticonos ou semáforos, os máis habituais-, que si en infantil non é posible avaliar coma en outros niveis… Cómpre recordar cal é a finalidade primordial da avaliación, cales son os seus referentes e como se debe realizar. O resto, o procedemento para facelo, canto máis doado e sistematizado mellor. Require sobre todo da coordinación do equipo de nivel e de ciclo, algo que loxicamente non se pode facer dous días antes da reunión da avaliación. E require sobre todo, de rigorosidade, agora os datos quedarán almacenados para sempre nos arquivos informáticos e dispoñibles a través da rede, non só gardados nun cartafol; isto quere dicir que hai que ser moi prudentes coa información confidencial que se introduce –caso da avaliación inicial-, só aquilo que creamos pode ser relevante no discorrer académico do alumnado; dentro de 10 ou 15 anos, alguén pode estar lendo anécdotas persoais do período de adaptación, que nada aportan. Prudencia coa escrita, responsabilidade coa información e profesionalidade co noso alumnado.

O capítulo 4º do libro dedícase a ampliar as orientacións metodolóxicas xa contempladas no Decreto 330/2009. Insistimos en recoñecer a grande calidade do currículo de infantil da nosa comunidade autónoma, mágoa que aínda hai quen non o leu, quen non se decatou dos cambios, entre eles algunhas editoriais; agora que andan a presentar os seus materiais para o próximo curso, vemos que seguen sen introducir a modificacións e algunhas aínda inclúen os boletíns informativos para as familias. De seguro que haberá quen os empregue.

Panorama da educación. Indicadores OCDE 2009

In InformArte on 01/02/2010 at 17:07

O proxecto INES da OCDE ten o propósito de ofrecer indicadores cuantitativos que permitan a comparación dos sistemas educativos dos países membros e deste xeito poder coñecer a eficacia e a evolución dos devanditos sistemas. O informe 2009, con datos do curso 06/07, elaborado polo Instituto de Evaluación do Ministerio de Educación permítenos coñecer entre outros, datos como: a alta porcentaxe de mulleres mestras en EI en España (88%), aínda que non chega á media da OCDE e da UE (98%); que as retribucións do profesorado e as horas netas de clase en España son lixeiramente superiores ás dos países OCDE e da UE; que coa idade do profesorado sucede o mesmo; as ratios alumnado/profesor; que o salario inicial do profesorado español, tanto de primaria coma de secundaria é superior ao da OCDE e da UE.