A nosa achega á educación infantil

O profesor Lazhar

In EmocionArte on 25/05/2012 at 06:58

Cada catro ou cinco anos o cinema agasállanos cun deses filmes sobre a educación que non nos resulta molesto aos docentes, porque nin nos ridiculizan, nin caen en estereotipos, nin é un documental denuncia.

Vimos de ver “El profesor Lazhar”, un retrato de calquera escola, de algunhas das persoas que traballan nela, do alumnado, das familias, e, sobre todo da diversidade de problemas, conflitos e dilemas cos que nos atopamos a diario.

Está ambientada nun colexio de Montreal, no que tralo suicidio dunha mestra, un refuxiado arxelino vén a cubrir a súa vacante.

Como se di agora é unha obra poliédrica, na que pouco a pouco imos descubrindo as historias persoais de moitos dos integrantes dese microcosmos. Pero para nós, o acerto do director da película radica no grande coñecemento que amosa dos distintos perfís das persoas que podemos atopar unha escola, e das interaccións que se dan entre eles.

Pon enriba da mesa moitas das contradicións entre os discursos e a realidade. Cuestiona a relación entre o método pedagóxico e a eficacia de resultados tanto académicos coma persoais co alumnado. Fala de como a “ridícula” protección dos dereitos do alumnado ás veces eiva e impide un tipo de relación máis afectiva con eles; non poder tocalos ou abrazalos, para que non sexa considerado un abuso. Apunta tamén a ingratitude dalgúns pais coa labor dos mestres, mesmo cando eles non son un bo exemplo de coidado e atención ás necesidades afectivas dos seus fillos. Vemos reflectida a burocratización dos directivos dos centros, máis preocupados por cadrar contas e por non ter conflitos coas familias ca por introducir un chisco de humanidade na escola. Retrata á perfección o discurso de manual de psicólogos e orientadores escolares, que trala diagnose aplican un protocolo, esperando o tempo establecido para que iso se cumpra como se fose un experimento de laboratorio. E sobre todo fala da excesiva presión á que están sometidas as criaturas, tendo sempre que supeditar as súas necesidades ás obrigas dos seus pais.

En definitiva, unha película, que cun ritmo lento, un discorrer non habitual e unha factura impecable tanto da dirección, da interpretación e da ambientación, dá unha visión moi realista da vida nos centros educativos, ou mellor aínda, da vida na actualidade.

Advertisements

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair / Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair / Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair / Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair / Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: