A nosa achega á educación infantil

Posts Tagged ‘emocións’

Tecendo momentos

In CativArte,EmocionArte on 23/09/2014 at 06:50

 

50 metros cadrados para 25 nenos e nenas pouco espazo deixan para facer vida e para gardar momentos. Emporiso este curso, fartas de non saber onde poñer os pequenos tesouros sentimentais cos que nos agasallan día a día, decidimos tecer arañeiras nas que iremos pendurando todo o que se deba poñer á vista de todos.

Esta foi a labor de comezo na aula de catro anos. Como as arañas tecemos as nosas arañeiras con bambú, lazos, trelas, fíos e cordeis. De agora en diante, aí quedarán presos os recordos de cadaquén.

O que fai sentimento de grupo son os momentos ou intimidades compartidas e coñecidas polos demais. Isto é o que intentamos, tecer a vida gardando pequenos recordos que nolos fagan lembrar.

Para ir empezando, nestas fotografías hai paseos en barco, area do “mar dos avós”, tardes de pesca co pai, días de vacacións e alegría…

Ver presentación.

Arañeiras

Lume manso, unhas pingas de ilusión, agarimo e alegría: a receita do éxito

In ContArte on 10/09/2014 at 07:00

“É un segredo da avoa
que gardo no corazón.
Cando enchas a cazola,
falta botarlle o mellor!
O mellor non é o picante,
nin si é doce ou é salgado:
son as pingas de ilusión
as que dan bo resultado.
O agarimo e a alegría
son para min unha lei.
Así fago, a lume manso,
manxares dignos dun rei!
Xa rematado o pasado curso mercamos o libro “A cociñeira do rei” de Soledad Felloza, ilustrado por Sandra de la Prada, publicado en OQO editora, e mesmo sentimos mágoa por ter que esperar ata setembro para amosárllelo ao noso alumnado.
Segundo a autora, “A cociñeira do rei” mergúllanos nun mundo de cores, sabores e olores característicos da cociña tradicional, a que se fai a lume manso, con amor e produtos frescos, da terra. Pero, da man de Mencía, descubrimos tamén o valor da pequenas cousas, do cotiá, xa que ela é capaz de elaborar manxares exquisitos baseados na sinxeleza dos seus ingredientes. Tamén fala dos afectos, de deixar una pegada de nós naquelo facemos. Así, Mencía non pon só o coñecemento da receita, senón tamén o mimo, o coidado, o seu corazón. (…) Unha historia que desborda optimismo polos catro costados e que nos ensina a valorar a cociña, non só como base da nosa cultura, senon como parte da nosa vida e das nosas emocións.

Nós quedámonos coa mensaxe que tenta transmitir a arrichada protagonista do libro que sempre engaiola a todo o mundo, logrando que cando ela cociña sexa un día de festa. A súa receita: botarlle o mellor (de produtos frescos e de si mesma), lume manso e unhas pingas de ilusión. Con só (ou con todo) iso consigue triunfar e facer felices aos demais. Emporiso nos pareceu unha boa mensaxe para comezar coas nosas tarefas lectivas.

O noso amigo José Antonio, que desde hai anos nos acompaña co seu aprecio e consellos, cada vez que vía que nos íamos embarcar nalgunha das nosas aventuras sempre nos recordaba que chegar a bo porto precisa de tres patas coma unha banqueta: traballo (constancia, tesón), cabeza (intelixencia, sentidiño) e ilusión (agarimo, alegría). Todas elas se complementan, se falla unha, as outras dúas por si soas non poden soster nada.

Así, hoxe, cando (re)tomamos contacto cos nenos e nenas aos que acompañaremos na súa aprendizaxe ao longo dos vindeiros meses, queremos deixar presente o “ingrediente segredo” que nos axudará a afastar “as nubes negras que non nos deixan pensar” que de cando en vez atoldan o noso horizonte.
Bo curso 2014_15.

Children Full of Life

In EmocionArte on 18/11/2010 at 18:02

No Día da Infancia, un vídeo para as persoas adultas. Trátase dun documental “Children full of life”, do 2004, producido pola cadea nipona NHK, que ten recibido diversos premios en festivais internacionais como no de Banff ou no de Nova York. Versa sobre o traballo ao longo dun ano do profesor Toshiro Kanamori, nunha escola pública de Xapón, na que non só prepara ao seu alumnado para o seguinte nivel educativo, senón, tamén, prepáraos para a vida, educando os seus sentimentos e as súas emocións, ensinándolles a ser felices coas cousas importantes da vida. No primeiro día de escola dille aos cativos: “O obxectivo deste ano é ser felices. Non temos máis ca unha vida e é importante aproveitala para ser felices.” Así de claro e así de explícito. E trata de levalo a cabo. Cada día, tres nenos/as escriben e falánlle aos seus compañeiros sobre os seus sentimentos, os sentimentos cara os outros e sobre feitos das súas vidas.

Pódese descargar en cinco partes, e atopamos un resumo con subtítulos en catalán. Son 45 minutos que paga a pena pasar perante a pantalla.

 

Esta si é unha responsabilidade da escola, máis das veces esquecida entre a morea de contidos educativos dos currículos académicos. E máis  necesaria que nunca.

Inocencia radical

In EmocionArte on 01/02/2010 at 16:28

“Nacemos llenos de una inocencia radical que, inmediatamente, empezamos a perder”, destacou a autora do libro Inocencia radical  publicado en Aguilar e comenta que o seu obxectivo ao escribilo foi “sacar las emociones del campo académico y abstracto y llevarlas a la gente para que comprenda cómo se forman desde la infancia pero también desde el inconsciente”. “El cerebro anda dividido entre la parte defensiva, llena de temor y desconfianza, y la parte empática”, que deu en chamar inocencia radical. “Lo malo es que la sociedad en la que vivimos alimenta la primera e ignora la segunda cuando la realidad es que la mayoría de las personas tenemos una capacidad tremenda de desarrollar nuestra afectividad”. Para a autora de Brújula para navegantes emocionales, “uno de los focos de este error se encuentra en el sistema educativo actual, que no ha parado de repetirnos que no valemos nada”. “Seguimos manteniendo paradigmas educativos de hace 100 años que no se corresponden con la época actual”. Dest aca así mesmo, como aspecto clave para potenciar a inocencia radical a educación no amor, pero nun sentido máis amplo, unha formación que na actualidade está bastante desfigurada. “Sobreprotegemos a los niños y jóvenes en lo físico y abandonamos lo emocional, y esto lleva a que los jóvenes traten continuamente de saciar deseos pasajeros y a la larga se encuentren desmotivados y no sepan qué les apasiona.”

Ao igual que Eduardo Punset, pensa que case todo se xoga antes dos cinco anos, as experiencias emocionais que os nenos e nenas teñan na súa infancia marcará como serán como adultos. Elsa preséntanos “un mapa do medo” con cinco esquemas personais (abandono: “Sempre me abandonan”; privación ou carencia: “A nadie lle importan as miñas necesidades”; dominado: “Nunca me saio coa miña”; desconfiado: “Non puedo fiarme da xente” e imperfecto: “Non merezo amor”) e cinco esquemas sociais (excluido: “Non encontro o meu lugar”; medoso: “Coidado, o mundo é moi perigoso”; fracasado: “Todo me sae mal”; perfeccionista: “Teño que ser perfecto” e ser espacial: “Non teño por que seguir as regras”).

Facilitamos unha grabación da intervención da escritora no programa Asuntos propios.