A nosa achega á educación infantil

Paseniño

In RebelArte on 07/09/2010 at 00:00

Amodo, amodiño, paseniño, devagar, devagariño…, son fermosas palabras galegas que marcarán a maneira na que queremos comezar e vivir o presente curso académico; non asociadas á galbana, pero si a un ritmo que pretendemos impoñer nas nosas aulas, contrario ao que a sociedade actual nos dita. A présa que nos envolve, cremos que non conduce a nada bo, nin para nós nin para as criaturas.
Noutras entrada deste blog, como “Elogio de la educación lenta” ou “Velocidade X Tempo = ?”, apuntábamos sobre esa necesidade de romper coa présa estrutural que entrou nas aulas. Queremos gozar do feito de aprender, de estar, de compartir, de vivir a/na escola, gustando de descubrir o que sabemos, sendo conscientes do que facemos.
A présa e anguria das familias por que aprendan a ler e a escribir, a présa imposta pola cantidade de contidos que se introduciron na escola –todos “importantísimos”-, a présa dos propios centros por facer actividades de todo tipo que xorden dos distintos equipos de dinamización; a présa á que van os nenos desde que entran no centro pola mañá, pasando das mans duns a outros profesionais que teñen que xustificar dalgún xeito a súa intervención presentando obras ou productos… Toda esta présa para que?, a onde nos leva?… Non escoitamos máis que “estou estresada!”, “están alterados!”, “non hai quen os aguante!”. Analizamos nalgunha ocasión a nosa responsabilidade con respecto a esa maneira de estar e de vivir o feito educativo? Mesmo parece que en setembro montamos nunha noria da que non baixamos ata xuño, mareadas despois de tanta volta e reviravolta, e sen saber ben o que alí pasou.
Se nestes primeiros días damos unha volta polos centros, atoparemos reunidos unha morea de equipos –de ciclo, de nivel, de actividades, de dinamización, de convivencia, de TIC, de biblioteca – planificando propostas para todo o curso. Todas ben intencionadas, todas válidas, todas interesantes…, todas, case todas, independentes e deslabazadas. Demasiadas. Se as sumamos todas, as distintas programacións das titorías, as das especialidades, as propostas por outros organismos e institucións do contorno, escusamos facer outra cousa, xa temos dabondo para todo o ciclo.
Como sempre, preguntámonos: sendo como somos profesionais comprometidas coa mellora da calidade da EI, en que punto do camiño nos confundimos?, onde quedou a metodoloxía globalizadora e a promoción de aprendizaxes significativas?, onde esquecemos o de respectar os ritmos individuais de cada neno e nena? Sería que no noso empeño por dignificar a EI e no querer demostrar que os nenos de infantil son seres intelixentes fomos introducindo tantos elementos, tantos contidos, tantas materias, tantas conmemoración que xa perdemos o control?
Para que? Non era isto o que queríamos, non?, É o que queremos? Non lle estaremos faltando ao respecto aos nosos nenos e nenas?
Tivemos a sorte de vivir os nosos primeiros anos docentes en escolas unitarias do rural, aulas mixtas en moitos casos, e sempre recordamos aquilo como algo idílico. A chegada pola mañá acompañados de pais ou avós cos que había tempo de facer un pequeno comentario, aquel discorrer sen présas, aquel tempo para compartir…, similar ao que apreciamos nas nosas visitas ás escolas reggianas. Non queremos atribuírllo a aquilo de que calquera tempo pasado foi mellor; somos conscientes das vantaxes e inconvenientes, pero tamén de que aqueles nenos saían da escola tanto ou máis “equipados” ca os de hoxe.
Si nalgunha ocasión somos quen de botar a mirada atrás e recordar a nosa infancia, teremos unha sensación de ingravidez, coma se os tempos e os días durasen máis, tardes pracenteiras, días e vacacións eternas, sen présa. No futuro, non cremos que o noso alumnado teña a mesma percepción da súa infancia.
Din os expertos en psicosocioloxía que a volta de vacacións é momento de facer bos propósitos, de intento de cambio de estilo de vida, de inicio de hábitos máis saudables; pois o noso propósito para este novo curso, será o de respectar o tempo da infancia. Será o noso propósito individual pero coma sempre precisamos do consenso do grupo, do claustro, do consello escolar, da administración, das familias e da sociedade.
Devolverlle aos nenos e ás nenas o dereito a vivir e gozar da infancia.
Repetirémolo varias veces para non esquecelo:
“Amodo, amodiño, paseniño, devagar, devagariño. Con sentidiño.”

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google+ photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google+. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

w

Conectando a %s

%d bloggers like this: