A nosa achega á educación infantil

Nenas e nenos a full-time

In RebelArte on 22/02/2010 at 13:54

Na miña clase hai unha nena que me fixo saltar todas as alarmas; ao volver do recreo, se non lle fago unha sesión moi movida, quédase durmida; e isto ocorre moitas veces, non é unha anécdota dun día. Como me resisto a crer que perdín a man cos nenos e que me fixen unha mestra aburrida e soporífera, tratei de descubrir a que se debía ese déficit de horas de sono nunha nena de tres anos. Discretamente, indaguei se vía a televisión ata moi tarde, cales eran os seus hábitos cotiás, si se desvelaba pola noite ou se padecía algunha enfermidade.

Souben todo o que facía desde que se levanta ata que se deita. Velaí vai. Érguese ás 07:15 am, chega ao colexio un cuarto de hora despois, alí é acollida no programa “Almorzos saudables”, e unha vez toma os Chocokrispis con leite pode colorear ou xogar coa plastilina con outros cincuenta nenos. Ás 09:00 xúntase co resto dos compañeiros de clase e coa súa titora, ao longo de cinco horas ten psicomotricidade, ou inglés, ou relixión, ou informática, de seguro que volverá a colorear ou xogar coa plastilina en varias ocasións. Ás 14:00 é recollida polas monitoras do comedor escolar, xa vai co kit de aseo e coa axenda na man; asease, come un menú equilibrado, realiza o ritual de hixiene bucodental, e unha vez finalizada esta fase saudable poder ver unha película na sala de usos múltiples. Ás 16:00 comezan as actividades organizadas pola ANPA do centro, nas que participa todos os días ata as 19:00, son ben variadas: teatro, danza, karate, etc. Outros días participa nun programa do concello de “Tardes lúdicas”, con actividades de predeporte ou piscina. Seica logo a recollen os seus pais, aproveitan para facer algún recado, ou para ir á biblioteca a escoitar un contacontos e van para a casa, xoga un pouco coa súa irmá pequena, dúchase e vai para a cama onde seu pai lle le un conto. E así pecha a xornada ás 21:00 h.pm cun cómputo de 14 horas “laborais”. Isto o convenio colectivo non o permitiría. Cando menos, se as actividades foran promovidas por un único servizo, non podería permanecer máis de oito horas, tal e como sucedía nas garderías

Podemos pensar que é unha nena afortunada; os seus pais teñen traballo; asiste a un centro que conta con todo tipo de servizos; vive nun concello que se ocupa dos máis pequenos e trata de conciliar a vida familiar e laboral; fai cinco comidas ao día; os seus pais queren que aproveite todas as posibilidades que eles non tiveron, sobre todo agora, que como os pequenos “son coma esponxas” non lles costa traballo aprender o que sexa, piano, pintura… Millóns de nenos no mundo non teñen todas estas prestacións. Ela ten de todo. Faltaralle algo?

Quedei abraiada. E isto é o día a día de máis da metade dos nenos que acoden ao centro no que traballo, son trescentos en total, con idades comprendidas entre os 3 e os 6 anos. Non sei porque me veu á cabeza a xerarquía de necesidades de Maslow, representada na súa coñecida pirámide, e máis unha característica da súa teoría “só as necesidades non satisfeitas inflúen no comportamento das persoas, pero a necesidade satisfeita non xera ningún comportamento.”

Hai anos, cando os nenos non desfrutaban de tantas vantaxes, de cando en vez recibía algúns pais e nais que se lamentaban do pouco tempo que pasaban cos seus fillos, eu sempre lles contestaba, en ton tranquilizador, que importaba máis a calidade que a cantidade de tempo que lle dedicaran. Hoxe en día, xa non son tan benévola; podo entender a situación dos pais pero non son quen de mentir, porque tecnicamente é imposible que o tempo sexa de calidade cando é un “non tempo”.

Ben sei que a vida actual é así, que os pais e nais están escravizados por moitos condicionantes, ben sei que desexarían que fose doutro xeito, ben sei que nós, coma docentes, non podemos modificar as condicións de vida destas criaturas…, ou si? De seguro que non podemos facer que permanezan menos horas tutelados por estraños, pero si que podemos axudar a que esas horas e o reparto dese tempo sexa máis equilibrado, máis acorde coas necesidades dos nenos.

Como? Suscitando un debate no foro onde están representados todos os promotores de servizos de atención á infancia: no Consello Escolar do centro. Alí participa o centro, a ANPA, os representantes de departamentos educativos dos concellos. Con que motivo? O primeiro deles, ver quen se encarga de proporcionarlle un tempo de descanso e de lecer ás criaturas. Ao mellor non é precisa tanta actividade, e xa que é inevitable que pasen tantas horas, ao menos que haxa espazos para o relaxo dos nenos e nenas. Non todos teñen que xustificar a súa intervención presentando produtos e resultados. O mellor resultado será o desenvolvemento harmónico das criaturas nun clima de sosego, de escoita e de afecto. Serán primeiros pasos.

Recordade que sempre estamos facendo mención de experiencias nas que hai unha coordinación de todos os servizos que atenden á infancia, concellos do norte de Italia ou Portugal, países nórdicos, o que quere dicir que xa hai moito camiño andado, que non é preciso que cometamos erros iniciais, porque sabemos para onde mirar. Será un bo paso.

Nota: Esta narración é ficticia, a nena non existe, o cole tampouco, isto non se corresponde con ningún feito real, ademais concedinme moitas licencias literarias para facelo máis entretido, un pouco delirante e conmovedor.

Deixar unha resposta

introduce os teu datos ou preme nunha das iconas:

Logotipo de WordPress.com

Estás a comentar desde a túa conta de WordPress.com. Sair /  Cambiar )

Google photo

Estás a comentar desde a túa conta de Google. Sair /  Cambiar )

Twitter picture

Estás a comentar desde a túa conta de Twitter. Sair /  Cambiar )

Facebook photo

Estás a comentar desde a túa conta de Facebook. Sair /  Cambiar )

Conectando a %s

%d bloggers like this: