A nosa achega á educación infantil

Posts Tagged ‘dereitos infancia’

Detección do maltrato infantil

In InformArte on 28/04/2014 at 06:51

A raíz dos post publicados nos días pasados relacionados co maltrato á infancia, recibimos algunhas consultas sobre onde, como e a quen acudir no caso de que se detecten situacións de risco.

O Ministerio de Sanidade, Servicios Sociales y Bienestar, anunciou o pasado día 25 un paquete de medidas de protección aos menores, que veñen a complementar o II Plan estratégico  nacional de infancia y adolescencia 2013-2016, e o Protocolo de intervención ante o maltrato infantil, aos que se pode acceder desde o web do Observatorio de la Infancia.

En Galicia contamos co Plan estratéxico galego da infancia e da adolescencia, que ten entre os seus obxectivos principais a sensibilización cidadá no coñecemento e respecto dos Dereitos da infancia, así como a actuación no caso da súa vulneración.

No portal web de Benestar está recollida a Guía de recursos do sistema de protección de menores, así como:

-          O teléfono 116111, liña de axuda á infancia, onde atenden 24 h ao día calquera chamada que poida facer unha vítima ou denunciante de maltrato infantil.

-          O Protocolo de actuación en abusos sexuais a menores.

-          A Guía para a detección de maltrato infantil.

-          Follas de notificación de risco e maltrato infantil desde o ámbito educativo.

-          Así como os teléfonos e contactos dos lugares onde se pode facer notificación de risco e maltrato: Servizos Sociais dos concellos, Departamentos territoriais ou na propia Consellería de Traballo e Benestar.

En todos estes documentos e ligazóns, recórdasenos o compromiso de todas aquelas persoas que intervimos directamente cos menores para coa detección e notificación de maltrato infantil, recordándonos sempre que hai moitos máis casos que permanecen ocultos ca os que detectan e os/as docentes debemos axudar a sacalos á luz.

O patrimonio dos nenos e nenas: a súa infancia

In FormArte on 27/01/2014 at 08:02

2014-01-25 11.58.50O pasado sábado participamos nas xornadas organizadas pola Fundación Barrié en Vigo. Para nós foi unha ocasión de tomar contacto con todas e todos aqueles coñecidos que nos seguen a diario na rede. Énchenos de orgullo e suponnos unha responsabilidade que toda esa xente nos diga que InnovArte é para eles un referente. Certamente foi unha inxección de ánimo para seguir tirando. Vaia por diante o noso agradecemento a EducaBarrié por brindarnos estas ocasións.

Como dixemos noutra entrada anterior, estas xornadas arredor do patrimonio e a infancia están estruturadas en tres fases: unha primeira celebrada na Coruña o pasado mes de novembro abordou a arquitectura e a paisaxe, agora en Vigo o patrimonio etnográfico, e a terceira parte versará sobre a relación dos pequenos co patrimonio inmaterial.

Cando nos convidaron dubidámolo un pouco, entre outras razóns porque nós non adoitamos participar neste tipo de actividades formativas, xa que logo, todo canto temos que dicir e que contar xa está recollido en InnovArte, e por outra banda, pensábamos que nós non tíñamos ningunha experiencia didáctica salientable nesa liña.

Accedemos porque entendemos que Innovarte é un discurso sobre o verdadeiro patrimonio dos nenos e das nenas, a súa infancia, e, nos últimos tempos, este patrimonio está sendo expoliado, privando aos pequenos de gozar dunha infancia plena e feliz tal e como cabe esperar que sexa este período vital único, irrecuperable e insubstituíble.

Así, no estilo de InnovArte, fixemos un alegato a favor da restitución da infancia aos nenos e nenas, analizando todos os puntos que se están a dar na sociedade actual e que fan que as crianzas teñan cada vez unha infancia máis semellante á vida adulta, chea de preocupacións, de présa, de presión e de anguria.

Defendemos que, ao igual que se considera de grande importancia que os nenos/as descubran, coñezan, gocen e velen polo patrimonio natural, arquitectónico ou etnográfico, do mesmo xeito, a sociedade valore a importancia da infancia, non coma un previo á vida adulta, senón coma una etapa con entidade e características propias cun papel determinante no posterior devir das persoas. Tal e como se viva a infancia, vivirase a vida adulta, e certamente, o que se está a ver non parece moi prometedor.

Ao igual que veu facendo ao longo destes catro anos, InnovArte defendeu como dereito fundamental dos nenos o poder vivir unha infancia feliz. O activismo feroz que invade a vida dos pequenos, as falacias da conciliación, a sobreculturización da infancia, a primacía do cognitivo sobre o relacional, a anticipación de temas non propios no pensamento dos nenos, a segmentación e presión curricular, a programación educativa de cada un dos minutos da súa vida, a falta de serenidade e de liberdade, foron algunhas das cuestións que deixamos enriba da mesa para a súa reflexión por parte das persoas asistentes, que xunto con outras que nos suxeriron, seguiran constituíndo a razón de ser do noso discurso.

Malia que en breve EducaBarrié publicará todos os materiais das distintas intervencións, deixamos aquí unha ligazón ao resumo e presentación de InnovArte.

Propósito de comezo de ano: aulas unidades de felicidade

In InformArte on 09/01/2014 at 15:29

Nestes días devagar e de sosegadas conversas falábamos cun amigo docente xa retirado que, coa distancia precisa, criticaba todas esas avaliacións internacionais que nos están tiranizando e menosprezando. Dicíanos que máis alá de metodoloxías, tecnoloxías e estilos docentes, o que realmente melloraba os resultados era entender as aulas como unidades de felicidade. No momento actual no que tanto desarraigo hai, tantas situacións descarnadas, tanta dor e tanta infelicidade, o verdadeiro estímulo para educar era lograr estados de felicidade para os nenos na escola.

Non puidemos máis ca concordar con el, máxime no nivel educativo no que nós traballamos. Se logramos converter as nosas aulas en espazos de tranquilidade, seguridade, acollida, entendemento e serenidade, daquela, só daquela, poderemos chegar ao sentimento e ao pensamento dos nenos e das nenas.

Mesmo pode parecer banal, pero non o é tanto, e cómpre reflexionar con detemento sobre o que marca os ritmos escolares: o tempo dos nenos ou o tempo da escola. Sabemos que pecamos de reiterativas con esta teima nosa, pero talvez sexa preciso dicilo unha e mil veces: imos a unha velocidade, realizamos unhas tarefas e abordamos uns contidos que non propios da idade nin dos intereses dos pequenos. Non sabemos ben cal é o andazo que entrou nas aulas de infantil, pero o que si sabemos é que non estamos facendo felices aos nenos. Actividades, linguas, tecnoloxías, idiomas, deportes, afeccións e outras disciplinas poida que sexan demasiado para seres tan pequenos que tan só queren xogar, falar, moverse e relacionarse.

Como propósito de comezo de ano tentaremos ter presente a reflexión do noso amigo, as aulas como átomos, moléculas e células de felicidade para que este modelo poida trasladarse e reproducirse noutros contextos familiares e sociais nos que escasea ese estado.

Que dereitos da infancia?

In RebelArte on 20/11/2013 at 18:02

Nikolai Bogdanov

Hai anos, xa moitos, en días como o de hoxe, tería falado co meu alumnado sobre os dereitos dos nenos e nenas, e de seguro que lles amosaría fotografías ou imaxes nas que se apreciara con claridade a vulneración flagrante dalgún deles. Co paso do tempo fun convencéndome da case nula incidencia destes tratamentos educativos efemerizantes e viscerais, así como fun entendendo que era algo a traballar todos os días e todas as horas da nosa intervención educativa.

Con todo, cada vez que entro en Facebook, en Twitter, leo os xornais ou vexo a prensa escrita non podo deixar de renegar contra esas campañas que se fan para hoxe e se esquecen mañá. Declaracións institucionais, homenaxes, datos arrepiantes, festivais benéficos …, unha foliada que non chega ao orixe do problema, e por suposto non pon os medios para atallalo.

Como dicía ao inicio, hoxe non tiven valor para falarlle ao meu alumnado deses temas, nin de amosarlle situacións peores que as deles. Sacáronseme as ganas. Pola mañá chegoume un con febre e chorando, pero non podía quedar na cama porque á súa nai, no seu precario traballo –economía somerxida- non lle permiten ausentarse. Vin a dúas nenas que por mor dun virus gastrointestinal que está afectando ao centro, non controlaron e fixeron as súas necesidades enriba; chamadas as nais/pais contestaron o mesmo: non podían vir a cambialas ata rematar a xornada laboral, alá polas cinco da tarde. Outra nena disimulou a falta de merenda, dicindo que se esquecera dela, algo que lle acontece con moita frecuencia. Botamos en falta a outros dous, pero reparamos en que hoxe era día de mercadillo, emporiso terían que acompañar aos seus pais, xa que logo estes non poderían estar á saída do cole para recollelos. Outro veu chorando e pasou o día moi tristeiro porque sabía que hoxe marchaba o seu pai a traballar noutra comunidade –á que tivo que trasladarse por non atopar emprego aquí- polo cal pasaría unha longa tempada sen velo. O deber profesional de confidencialidade impídeme contar outros dous ou tres casos que ben poderían saír neses programas televisivos que buscan a lágrima fácil. E o resto do alumnado da clase permanece confinado no centro –ben atendidos, iso si- desde as 7:30 da mañá ata as 20 ou 21:00, sen ver aos seus proxenitores, sen ter un tempo de sosego e sen dispor dun espazo propio. De alí, irán para as súas casas, que moitos comparten, habitación a habitación con outras familias. Ah, non quero esquecerme, de que, tralo remate das clases, algunhas compañeiras estaban asesorando a pais e nais de como solicitar axuda ao concello ou a Cáritas.

Ben, pois isto foi o panorama do Dia da Infancia, semellante  ao de todos os demais días, e cada vez peor.

Hoxe crin que o mellor que podía facer por estes nenos , pola infancia e polos seus dereitos era propiciarlles un espazo de serenidade, de calidez, de afectividade e de comprensión. Polo menos que miren cara a escola pensando que é un lugar onde se lles respecta.

E aínda hai quen pensa que é en países subdesenvolvidos e lonxanos  onde non se lle recoñecen os dereitos aos nenos e nenas.

26, 27, 28… alumnos/as por aula?

In RebelArte on 10/09/2013 at 08:18

2013-03-06 23.10.13_Clean

Chégannos novas de centros de infantil nos que se están metendo máis de 25 nenos/as por aula por mandato das comisións de escolarización ou dos servizos de inspección. A norma, na súa ambigüidade, é clara ao respecto: poden facelo. E estano a facer. E os mestres, que podemos dicir? Patexar.

Emprégase o argumento da excepcionalidade, pero o que uns entenden por excepcionalidade non é o mesmo ca o que entendemos a maioría de nós. Excepcionalidade é unha circunstancia extraordinaria que obriga a superar, de forma irregular, unha norma; no caso que nos ocupa: enfermidade grave dun proxenitor, inexistencia doutra posibilidade de escolarización que non implique desprazamentos insensatos,  traslado por violencia doméstica, sometemento a tratamentos médicos ou doutro tipo por parte do/a alumna e poucas máis. No resto dos casos haberá que adoptar outro tipo de medidas: oferta doutro centro ou habilitación doutra unidade. Non hai máis.

Ata o de agora o límite de 25 foi sagrado, arestora xa non. Calquera que exerza unha autoridade superior sobre un docente o pode vulnerar. E ao docente non lle queda outra que apandar, as represalias poden ser moi fortes. Hai anos, se pasaba unha cousa destas, de inmediato había unha manifestación de pais, de equipos directivos e de compañeiros. Hoxe non. Cadaquén mira para o seu e coida de que non se lle estrague o que ten. Os abusos de autoridade, a submisión, o acatamento, a insolidariedade e a insensatez abonan un campo no que medran os desmandos pedagóxicos. O caso é meter nenos para dentro e que non haxa protestas, así todos contentos agás o mestre, pero como é un só tampouco importa moito.

En realidade, que supón un neno/a máis na clase? Isto é o que se preguntan moitos, que logo apostilan, “nos meus tempos eramos 40 e aínda así, saímos para diante”. Abondaríannos argumentos para dar resposta, pero fáltannos folgos para facelo. O único que nos gustaría é convidalos a facerse cargo dun grupo de infantil de 3, 4 ou 5 anos. Un día, só un día, daquela saberían por que non se poden aturar ratios tan elevadas atendendo con profesionalidade aos nenos.

Logo, por outra banda, está o grupo dos “ben informados”, que en seguida nos din que os máis recentes estudos non establecen correlación entre tamaño das clases e resultados escolares. É dicir, seica nada parece confirmar que a diminución do número de alumnado incremente o éxito académico, pero por suposto, tampouco confirman que o aumento do grupo o consiga. Non contemplan que non é o mesmo un grupo de 25 nun centro dunha zona residencial que os mesmos nunha dun polígono, nin que 15 nunha escola unitaria do rural do interior. Cando nos falen desas investigacións sería bo que tamén correlacionaran o tamaño do grupo, o nivel, o contexto social e os resultados en base ao punto de partida, non en base a un estándar final igual para todos.

Disto teríamos moito que falar, o primeiro é o que consideran éxito na educación. Ata o de agora, os estudos internacionais aos que todos acudiamos, falábanos da potencialidade compensadora e igualadora da educación infantil no caso das desigualdades sociais. Iso é éxito educativo.

Pero isto sucede en todos os centros nos que hai grande demanda? Non. A ratio de 25 respectase en centros públicos de elite do centro das vilas e os seus excedentes reverten sobre outros non tan “excelentes”. Algo que, por suposto, non acontece ao revés.

Os centros supermasificados adoitan ser aqueles sitos en lugares a onde acode poboación desfavorecida na procura de traballos –ben precarios-, en polígonos industriais e zonas suburbiais nos que a vivenda é máis barata. Nestas zonas, a pobreza, a marxinalidade, a prostitución, a mendicidade e a violencia están presentes na vida de moitos pequenos, así, a escola cumpría, ademais, coa función de compensar as carencias derivadas da falta de estímulo educativo no seo familiar. Realizar esta tarefa con alumnado tan diverso xa era difícil, porque as taxas de nenos con necesidades son máis elevadas ca noutros sitios e porque o compromiso dos proxenitores coa educación dos seus fillos non está entre as súas prioridades, polo cal o profesorado tiña que facer malabares para atender debidamente a 25 criaturas. E se con 25 era difícil, con 26, 27, 28 ou máis xa se converte nun imposible.

Moitas e moitos de nós levábamos anos pedindo a redución de ratio; 25 era un exceso pero tamén unha barreira psicolóxica para os que íamos a tope nas aulas, estábamos mal pero sabíamos que non podíamos ir a peor. E agora onde está o límite?, cal é o teito ao que podemos chegar?, vulnerada a norma, todo vale.

Pódense meter? Pode. O mestre pódeos aturar? Pode. Estarán educativamente ben atendidos? Non. Entón por que se permite isto? Non é preciso afondar nas razóns económicas que manexa a administración, nin nas que levan ás familias a empregar, incluso, o engano para escolarizar ao seu fillo/a nun centro que xa sabe de antemán saturado: a prestación de servizos asistenciais nas horas previas e posteriores ao tempo escolar. Non os queremos culpabilizar a eles, pero si a quen ten a responsabilidade de dispensarlle á cidadanía unha educación de calidade. Eles teñen á obriga de que haxa unha oferta que cubra todas as necesidades alí onde estas xorden.

Escoitamos moitas razóns que se opoñen a este incremento, case todas elas relacionadas coa capacidade das aulas e con cuestións organizativas (mesas, colgadoiros, autobuses para as saídas, zonas de xogo, etc), todas elas poden ser rebatidas polas autoridades apelando á creatividade e á capacidade de resolución que sempre amosaron os mestres de infantil, pero o que é incontestable é a perda da calidade educativa e iso é o que temos que facerlle ver á sociedade. A regra é fácil de entender para calquera: a maior número de alumnos/as menor atención á autonomía, individualidade e singularidade de cada neno e nena. Non ten volta.

Xa veremos o que sae disto.

O que fas agora polo teu fillo/a é para toda a vida

In FamiliarizArte on 19/11/2012 at 08:00

Este podería ser o título do vídeo que vos deixamos a continuación e que tralo seu visionado non precisa de máis explicación. Un vídeo fermoso sobre a importancia do acompañamento, do cariño e do papel dos pais e nais na infancia dos seus fillos, momento no que aprenden a aprender o mundo.

Nun día no que se fala dos Dereitos da Infancia queremos destacar este vídeo dirixido ás familias no que se lle di que o que fan nesta etapa polos seus fillos e fillas fano para toda a vida.

Enmárcase dentro do Proyecto PIM (Primeira Infancia Mellor) da UNESCO, foi elaborado polo Governo do Río Grande do Sul (Brasil), e desde aquí pódense ver outras iniciativas levadas a cabo en zonas desfavorecidas nas que as persoas están privadas dalgún dos seus dereitos fundamentais.

Día do sono

In InformArte on 14/03/2012 at 07:08


Non somos moito de reseñar todas as conmemoracións que hai ao longo do ano, pero imos facer unha excepción porque a data ben merece unha reflexión.

Hoxe celébrase o Día do Sono coa finalidade de concienciar á poboación sobre a necesidade de durmir, a importancia do descanso e sobre os trastornos que a súa falta produce. Un 25% dos nenos e nenas sofre problemas de sono e as súas consecuencias evidéncianse tanto no seu desenvolvemento como no seu carácter. Detrás de nenos irritables, de nenos “hiperactivados” e de nenos con falta de atención, o que hai é unha carencia de horas de sono.

Xa o temos dito en máis dunha ocasión, a nós non nos cadran os horarios dos nenos, é imposible que descansen o tempo necesario nestas idades (10-12 horas), cumprindo os prolongados e intensos horarios “laborais” que teñen; se a isto se lle engaden as horas que estiman os expertos que pasan diante da televisión ou ordenador, só caben dúas explicacións razoables: ou simultanean tarefas ou non dormen o suficiente.

Unha das cousas que nos chamou a atención cando visitamos as escolas de Reggio Emilia, foi a rutina diaria de descanso trala comida. Alí, empregando o espazo que tiñan para actividades de psicomotricidade, tan só sacaban unha pequena almofada e unha mantiña e deitábanse no chan, escurecían a sala, poñían música relaxante e proxectan unha imaxe agradable. Nada que non se poida facer nos nosos centros; nada custoso, máis unha mellor alternativa que a de ver unha película despois do tempo do comedor.

Non cremos que fora moi difícil de implantar nos nosos centros, tan só precisa da vontade do Consello Escolar e da ANPA. Un descanso reparador, para logo continuar coa dura xornada de extraescolares que aínda teñen por diante. Non cremos que sexa pedir demasiado para criaturas de entre 2 e 6 anos. Perderán de facer algunhas cousas, pero os beneficios que se obteñen para a súa saúde física e mental, compénsano.

Ser neno/a hoxe

In ActualizArte,RebelArte on 31/01/2011 at 00:01

Lemos en Cuadernos de Pedagogía nº 407 o artigo “Ser niño en el siglo XXI” da profesora Lourdes Gaitán. Neste reflexiona sobre o concepto de infancia hoxe en día, que como construción social que é, mudou significativamente á luz dos cambios que se produciron en todos os eidos. Trata tamén de como nos resistimos moitas veces as persoas adultas a entender que ser neno hoxe non é o mesmo que cando nós fomos nenos e nenas, e que nin sequera se corresponde con iso. “La infancia, la niñez, en la imaginación del adulto siempre es pasado –recuerdo idealizado del niño “que nunca fuimos”, o futuro –lo que pensamos que llegarán a ser los niños. Por lo contrario, para los niños, la infancia es presente “su presente”; ser niño en el siglo XXI es ser niño hoy, vivir la infancia hoy”.

A lectura deste artigo fainos reflexionar sobre algunhas prácticas escolares en infantil nas que ben mediante exposicións, recuperación de tradicións perdidas, “semanas de…” pretendemos un revival de xogos, utensilios, obxectos ou aparellos xa desaparecidos na actualidade. Cabería preguntarse polo valor pedagóxico desas actividades, se o seu valor radica nos tinxes nostálxicos que ten para os adultos ou na suposta achega que lle fai aos nenos neste momento.

Pregúntome que pensarán as criaturas destas idades cando lles amosamos entusiasmadas os xogos ou xoguetes cos que xogaban os nosos avós –tres ou catro xeracións atrás, outro tempo, outro contexto, outra sociedade- e pretendemos que eles gocen con iso, malia que non lles deixemos xogar coa area porque se luxan, nin coller pedras porque se mancan, nin coa auga das pozas porque se mollan, nin correr pola herba porque…

Recordemos que, como di Lourdes Gaitán, “a infancia é un tempo no que se é neno, se vive como neno, aos ollos dos seus protagonistas”, non coa mirada eterna, atemporal e nostálxica dos adultos proxectada cara o futuro. Deixemos que xoguen -están no tempo- a xogos do seu tempo, que entendan as claves do xogo e do momento no que viven. E cando deixen de xogar xa terán ocasión de coñecer os trebellos do pasado.

Informe Infancia en España 2010-2011

In InformArte on 18/11/2010 at 18:03

Nestes días a prensa facíase eco do último informe de UNICEF sobre a situación da infancia en España. Malia que en case todos os medios tan só se referían ao punto máis chamativo deste informe –“a pobreza ameaza a un de cada catro nenos –hai outros moitos aspectos que cómpre coñecer de “La infancia en España 2010-2011“.

Comeza cunha fotografía da infancia en España, un dos países cunha taxa máis alta de pobreza, sendo esta, unha tendencia en ascenso. Apunta, logo, os avances e os desafíos pendentes con respecto aos dereitos da infancia; entre eles a dotación de recursos específicos, a falta de coherencia na aplicación de plans e normativas, a carencia de protagonismo da infancia na axenda política e social –só quedan bonitos nos discursos e nas fotos. Asemade, analiza o que significa pobreza en España, un país desenvolvido; o primeiro impacto da crise económica, e de cómo afecta máis ás familias monoparentais e numerosas. Remata cunhas conclusións e recomendacións, así como cun sistema de indicadores do benestar infantil.

Dise no informe: “Ser pobre en España non é pasar fame, pero si ter máis posibilidades de estar desnutrido. Tampouco é non ter acceso á educación e á sanidade, pero si ter máis dificultades para afrontar eses gastos.”

Nalgúns centros educativos xa se está facendo notar máis ca noutros. Nalgúns, somos conscientes e coñecedoras da precariedade económica de moitas familias, e dos esforzos que estas fan para que os seus fillos non se diferencien dos demais. Tamén nos decatamos da falta de articulación dos sistemas de asistencia social, da incoherencia de certas liñas de axudas e subvencións que acaban favorecendo a quen non o precisa tanto, etc, etc. E que facemos nos centros?, o que podemos, en moitos casos máis do que está no noso cometido, pero non se pode esperar que actuemos como servizos asistenciais, nós non podemos suplir as eivas doutros.

Children Full of Life

In EmocionArte on 18/11/2010 at 18:02

No Día da Infancia, un vídeo para as persoas adultas. Trátase dun documental “Children full of life”, do 2004, producido pola cadea nipona NHK, que ten recibido diversos premios en festivais internacionais como no de Banff ou no de Nova York. Versa sobre o traballo ao longo dun ano do profesor Toshiro Kanamori, nunha escola pública de Xapón, na que non só prepara ao seu alumnado para o seguinte nivel educativo, senón, tamén, prepáraos para a vida, educando os seus sentimentos e as súas emocións, ensinándolles a ser felices coas cousas importantes da vida. No primeiro día de escola dille aos cativos: “O obxectivo deste ano é ser felices. Non temos máis ca unha vida e é importante aproveitala para ser felices.” Así de claro e así de explícito. E trata de levalo a cabo. Cada día, tres nenos/as escriben e falánlle aos seus compañeiros sobre os seus sentimentos, os sentimentos cara os outros e sobre feitos das súas vidas.

Pódese descargar en cinco partes, e atopamos un resumo con subtítulos en catalán. Son 45 minutos que paga a pena pasar perante a pantalla.

 

Esta si é unha responsabilidade da escola, máis das veces esquecida entre a morea de contidos educativos dos currículos académicos. E máis  necesaria que nunca.

Historia e dereitos da infancia

In ActualizArte on 18/11/2010 at 18:01

No web da Asociación Profesional de Pedagogos/as e Psicopedagogos/as de Galicia, pódese acceder a varias publicacións; entre elas atopamos “Historia dos dereitos da infancia”, de José Manuel Suárez Sandomingo, presidente de APEGA.

A transformación das realidades de moitas nenas e nenos é un reto aínda pendente que debemos afrontar a cidadanía en xeral, e os docentes en particular; porén, ter coñecemento da infancia cunha perspectiva histórica, permítenos coñecer situacións de exclusión que hoxendía non foron superadas.

Analiza a infancia desde o tempo dos romanos, pasando pola Idade Media, ata o século XVIII, cando grazas á influencia de Rousseau, aparece unha nova concepción na que as criaturas deixan de ser adultos en miniatura para ter unha identidade de seu. No capítulo II fala da evolución internacional dos dereitos dos máis novos, ata que calla definitivamente coa Declaración Universal dos Dereitos do Neno en 1959, e coa Convención Internacional dos Dereitos do Neno en 1989. Finalmente, dá un repaso á situación dos dereitos da infancia na lexislación española e galega –ata 1999, data da publicación- e apunta os problemas das criaturas no final do milenio –que seguen a ser os mesmos na actualidade-, saúde, maltrato, desatención… Nas últimas páxinas, recolle nunha táboa, os fitos sobre o recoñecemento dos dereitos dos nenos e das nenas.

Un interesante traballo, de absoluta vixencia, tras máis dunha década da súa publicación.

Curtas sobre os dereitos da infancia

In InformArte on 18/11/2010 at 18:00

En 1998 UNICEF pensou en como divulgar os dereitos da infancia de forma creativa e divertida, para o que lles pediu a creadores e directores de todo o mundo que fixesen curtas de animación de 30´sobor dalgún dos dereitos da Convención. Máis de 70 estudios de 32 países teñen participado, e foron emitidos nas televisións de todo o mundo. Pódese acceder desde a páxina de UNICEF multimedia.

Seguir este blog

Recibe aviso de cada artigo novo no teu correo electrónico.

Únete aos outros 1.592 segidores